Hoge Raad, 23-01-2026, ECLI:NL:HR:2026:24, 23/04460

Voor het Hof was in geschil of de naheffingsaanslag terecht en naar het juiste bedrag is opgelegd. Voor zover in cassatie nog van belang was daarbij in het bijzonder in geschil (i) of artikel 11 van de Verordening onverbindend is omdat het hiervoor in 2.2, laatste volzin, bedoelde, door de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties voor het jaar 2021 vastgestelde bedrag, niet tijdig is bekendgemaakt (vóór de in artikel 3, lid 2, van het Besluit bedoelde datum van 1 september van het voorafgaande jaar), en (ii) of de hiervoor in 2.3 weergegeven onderbouwing van de in rekening te brengen kosten van de gemeente Den Haag in strijd is met de voorschriften voor de kostenberekening in artikel 2 van het Besluit. In het kader van dit tweede geschilpunt voerde belanghebbende aan dat het op grond van artikel 2 van het Besluit niet is toegestaan om de kosten voor parkeerautomaten in aanmerking te nemen bij het vaststellen van de hoogte van de kosten voor het opleggen van een naheffingsaanslag. Ook betoogde hij dat het niet is toegestaan bij de toepassing van artikel 2, lid 2, van het Besluit slechts rekening te houden met het (geraamde) aantal inbare naheffingsaanslagen.

Ten aanzien van het eerste geschilpunt heeft het Hof geoordeeld dat de publicatie óp 1 september 2020 in plaats van vóór 1 september 2020 niet tot gevolg heeft dat de Verordening op dit punt in strijd is met artikel 3, lid 2, van het Besluit en om die reden onverbindend is. Volgens het Hof kan uit de tekst van die bepaling en de daarbij gegeven toelichting niet worden afgeleid dat bekendmaking op of na 1 september tot gevolg heeft dat het maximumbedrag niet voor het daaropvolgende kalenderjaar mag gelden. De bekendmakingsdatum is uitsluitend bedoeld om gemeenten de gelegenheid te geven het kostenbedrag in hun verordening voor het daaropvolgende kalenderjaar tijdig aan te passen aan het bedrag dat bij het opleggen van naheffingsaanslagen in de parkeerbelasting maximaal voor de kosten daarvan in rekening mag worden gebracht, aldus het Hof.

Met betrekking tot het tweede geschilpunt heeft de heffingsambtenaar toegelicht dat de huidige parkeerautomaten en ook de parkeerapp in een rechtstreekse verbinding staan met de centrale systemen waar kentekens van auto’s worden geregistreerd, zodat de parkeercontrole met behulp van scanauto’s kan plaatsvinden. Het Hof heeft geoordeeld dat de heffingsambtenaar met die toelichting aannemelijk heeft gemaakt dat de kosten van de parkeerautomaten “dusdanig samenhangen met de inning van niet-betaalde parkeerbelastingen en tot de vaste informatieverwerkingskosten behoren, zoals bedoeld in artikel 2, lid 1, letter a, van het Besluit”.

Verder heeft het Hof geoordeeld dat de heffingsambtenaar bij de vaststelling van de kosten voor het opleggen van een naheffingsaanslag terecht is uitgegaan van een raming van de netto baten van de opgelegde naheffingsaanslagen, omdat bij de raming van de baten rekening mag worden gehouden met bedragen die naar verwachting niet inbaar zullen zijn.