Hoge Raad, 10-04-2026, ECLI:NL:HR:2026:450, 23/03016

3.1.1 Voor het Hof was primair in geschil of de levering van magische truffels op grond van artikel 9, lid 2, letter a, van de Wet in samenhang gelezen met post a.1, letter a, van Tabel I is onderworpen aan het verlaagde tarief.

3.1.2 Het Hof heeft geoordeeld dat het verlaagde tarief niet van toepassing is, omdat magische truffels naar het oordeel van het Hof niet zijn aan te merken als eetwaren die plegen te worden aangewend voor menselijke consumptie zoals bedoeld in post a.1, letter a, van Tabel I. Hoewel de magische truffels noodzakelijke voedingsstoffen bevatten, worden deze naar het oordeel van het Hof uitsluitend geconsumeerd voor een ander doel dan het innemen van die voedingsstoffen, te weten voor de hiervoor in 2.1 omschreven psychedelische effecten. De magische truffels kunnen vanwege deze effecten slechts in kleine hoeveelheden worden geconsumeerd waardoor de inname van noodzakelijke voedingsstoffen via de magische truffels verwaarloosbaar is. Volgens het Hof ligt het dan ook niet voor de hand dat de gemiddelde consument die trek of honger heeft, voor magische truffels kiest.

3.2.1 Subsidiair heeft belanghebbende voor het Hof het standpunt ingenomen dat het beginsel van rechtszekerheid meebrengt dat de levering van magische truffels in de betrokken tijdvakken is onderworpen aan het verlaagde tarief. Belanghebbende voerde daartoe aan dat de Hoge Raad in de arresten van 19 december 2014, ECLI:NL:HR:2014:3611 en ECLI:NL:HR:2014:3613 (hierna samen: de arresten van 19 december 2014), en het arrest van 19 juni 2015, ECLI:NL:HR:2015:1671 (hierna: het arrest van 19 juni 2015), heeft geoordeeld over het toepasselijke tarief op soortgelijke producten als magische truffels, te weten paddo’s. Volgens het middel heeft de Hoge Raad geoordeeld dat aangezien paddo’s eetbaar zijn, zij moeten worden aangemerkt als voedingsmiddelen waarvan de levering is belast naar het verlaagde tarief, en dat daaraan niet afdoet dat paddo’s als genotmiddel plegen te worden geconsumeerd.

3.2.2 Het Hof heeft het beroep op het rechtszekerheidsbeginsel verworpen. Belanghebbende kan naar het oordeel van het Hof aan de hiervoor bedoelde arresten van de Hoge Raad niet de door haar beoogde rechtszekerheid ontlenen. De arresten van 19 december 2014 hebben, aldus het Hof, betrekking op de uitleg van het begrip "pootgoed voor de teelt van groenten en fruit" in post a.3 van Tabel I en niet op de uitleg van het begrip voedingsmiddel in post a.1 van Tabel I. Bovendien volgt uit de in die arresten gegeven uitleg van de begrippen groente en fruit als bedoeld in post a.3 van Tabel I niet dat een schimmel als een in post a.1 van Tabel I bedoeld voedingsmiddel kan worden aangemerkt. In het arrest van 19 juni 2015 heeft de Hoge Raad geoordeeld dat paddo’s voedingsmiddelen zijn als bedoeld in post a.1 van Tabel I, waarbij het Hof aantekent dat volgens dat arrest niet in geschil was dat paddo’s eetbaar zijn. Aan dit oordeel van de Hoge Raad heeft belanghebbende volgens het Hof dan ook niet in algemene zin de zekerheid kunnen ontlenen dat magische truffels als voedingsmiddelen in de zin van post a.1 van Tabel I kunnen worden aangemerkt. Verder heeft het Hof belanghebbende erop gewezen dat de Hoge Raad in de zaak die heeft geleid tot het arrest van de Hoge Raad van 18 december 2020, ECLI:NL:HR:2020:2082 (hierna: het arrest van 18 december 2020), al bij arrest van 19 april 2019, ECLI:NL:HR:2019:643, aan het Hof van Justitie van de Europese Unie de prejudiciële vragen heeft gesteld die hebben geleid tot het arrest van het Hof van Justitie van 1 oktober 2020, X, C-331/19, ECLI:EU:C:2020:786 (hierna: het arrest X). Ten tijde van het doen van de aangiften voor de omzetbelasting over de betrokken tijdvakken in 2020 en 2021 was het voor belanghebbende dus kenbaar dat in de rechtspraak over de uitleg van post a.1 van Tabel I onduidelijkheid bestond, aldus het Hof.