Parket bij de Hoge Raad, 30-01-2026, ECLI:NL:PHR:2026:123, 25/02670

Aan belanghebbende zijn over de jaren 2008 en 2010 navorderingsaanslagen opgelegd in de inkomstenbelasting en premie volksverzekeringen (IB/PVV). Deze navorderingsaanslagen zijn beide gedagtekend op 28 november 2020.

De navorderingsaanslag over 2008 is opgelegd naar een belastbaar inkomen uit werk en woning (box 1) van € 54.295 en een belastbaar inkomen uit ab (box 2) van € 350.000.

De navorderingsaanslag over 2010 is opgelegd naar een box 2-inkomen van € 450.000.

Ten aanzien van beide navorderingsaanslagen is vanaf aanvang van deze procedure in geschil of terecht is geheven over inkomen in box 2.

Het box 2-inkomen dat in de navorderingsaanslag over 2008 is betrokken, is terug te voeren tot twee contante opnamen door belanghebbende bij een bank in Luxemburg. Op 30 oktober 2008 heeft belanghebbende in Luxemburg € 160.000 opgenomen van een rekening ten name van [B] Inc. en op 4 december 2008 heeft belanghebbende in Luxemburg € 174.000 opgenomen van een rekening ten name van [C] . [B] Inc. is op 14 januari 2008 opgericht naar het recht van de Seychellen en is gevestigd in de Verenigde Arabische Emiraten.

Het box 2-inkomen dat in de navorderingsaanslag over 2010 is betrokken heeft betrekking op de overschrijving van een bedrag van € 449.000 door [E] Ltd. naar de bankrekening van belanghebbende. Die overschrijving vond plaats op 8 december 2010 met als omschrijving “Transfer [...] ”.

De contante opnamen in 2008 en de overschrijving in 2010 zijn gedaan betrekkelijk korte tijd na ongeveer even grote dividenduitkeringen door [A] BV, een vennootschap waarvan belanghebbende tot de ontbinding in 2019 de enige bestuurder was. Tot 25 januari 2007 was belanghebbende ook enig aandeelhouder van [A] BV. Van 25 januari 2007 tot 3 augustus 2015 was [D] Ltd. enig aandeelhouder van [A] BV. Op laatstgenoemde datum werd [B] Inc. enig aandeelhouder van [A] BV.

Het verband tussen die dividenduitkeringen enerzijds en de opnames in 2008 en de overschrijving in 2010 anderzijds is in overweging 2.10 van de uitspraak van het Hof als volgt verbeeld:

Per 9 december 2009 is [F] Ltd. juridisch aandeelhouder van [B] Inc. Per 19 januari 2010 is [F] Ltd. formeel aandeelhouder van [D] Ltd. De aandelen in [F] Ltd. worden gehouden door [E] Ltd. Belanghebbende is voor 2,5% aandeelhouder van [E] Ltd.

In een aantal bedrijfsdocumenten is belanghebbende aangeduid als (Ultimate) Benificial Owner (uiteindelijk belanghebbende) van [D] Ltd.³ en [B] Inc.⁴

Op 27 mei 2019 is belanghebbende tweemaal verhoord door de FIOD. Van deze verhoren zijn processen-verbaal opgemaakt waaruit het Hof heeft geciteerd in de overwegingen 2.16 en 2.17 van zijn uitspraak.

Na tevergeefs bezwaar te hebben gemaakt tegen de navorderingsaanslagen, heeft belanghebbende beroep ingesteld bij de Rechtbank. Bij de Rechtbank was, voor zover in cassatie nog van belang, in geschil of de verlengde navorderingstermijn van art. 16(4) AWR van toepassing is en of belanghebbende inkomsten uit ab heeft genoten.

De Rechtbank heeft – kort samengevat⁷ – geoordeeld dat belanghebbende de enige gerechtigde is tot de voordelen uit [D] , dat belanghebbende daarom op grond van art. 4.3 Wet IB 2001 moet worden gelijkgesteld met een (enig) aandeelhouder van deze vennootschap, en dat om die reden de door [D] uitbetaalde bedragen als box 2-inkomen bij belanghebbende in aanmerking moeten worden genomen. Verder heeft de Rechtbank geoordeeld dat verlengde navorderingstermijn kan worden toegepast en dat de algemene beginselen van behoorlijk bestuur niet zijn geschonden.

Belanghebbende heeft hoger beroep ingesteld bij het Hof. Daarbij heeft hij als grieven aangevoerd dat de verlengde navorderingstermijn niet geldt voor het jaar 2010 en dat belanghebbende in 2008 en 2010 geen box 2-inkomen heeft genoten.

De Inspecteur heeft incidenteel hoger beroep ingesteld. Daarbij heeft hij aangevoerd dat niet – zoals de Rechtbank heeft geoordeeld – de door belanghebbende ontvangen bedragen van € 347.815 (2008) en € 449.000 (2010)¹⁰ als box 2-inkomen in aanmerking moeten worden genomen, maar de bruto dividenden van € 350.000 (2008) en € 450.000 (2010).

Het Hof heeft zich eerst gebogen over de toepassing van de verlengde navorderingstermijn voor 2010. Het Hof heeft de daarop betrekking hebbende grief van belanghebbende verworpen. Volgens het Hof is de oorsprong van de storting buiten het zicht van de Nederlandse fiscus gehouden door de uit Nederland stammende dividenduitkering uit te betalen op opeenvolgende buitenlandse bankrekeningen waarna deze op de Nederlandse privébankrekening van belanghebbende wordt gestort onder vermelding van gift. Dit is volgens het Hof bij uitstek een geval waarop de verlengde navorderingstermijn van art. 16(4) AWR toepassing vindt.¹¹

Ten aanzien van het box 2-inkomen heeft het Hof de grief van belanghebbende verworpen en het incidenteel hoger beroep van de Inspecteur gehonoreerd. Het Hof heeft daartoe overwogen dat het aannemelijk acht dat belanghebbende in 2008 en 2010 nog immer feitelijk economisch gerechtigd was tot de aandelen in [A] BV. De buitenlandse rechtspersonen zijn volgens het Hof in feite niet meer dan als tussenpersonen van belanghebbende te beschouwen. Daarvan uitgaande heeft de Inspecteur terecht geconcludeerd dat belanghebbende in die jaren nog steeds een ab in de zin van art. 4.6 Wet IB 2001 had in [A] BV en dat de (bruto) dividenduitkeringen van [A] BV, die via de buitenlandse tussenpersonen – zogenaamd als gift – zijn toegekomen aan belanghebbende, terecht als inkomen uit ab bij belanghebbende in aanmerking zijn genomen, aldus het Hof.

Op onder meer deze gronden heeft het Hof – voor zover nog van belang – het hoger beroep van belanghebbende ongegrond verklaard, het incidenteel hoger beroep van de Inspecteur gegrond verklaard, de uitspraak van de Rechtbank vernietigd en het bij de Rechtbank ingestelde beroep ongegrond verklaard.