Rechtbank Den Haag, 16-12-2025, ECLI:NL:RBDHA:2025:24356, AWB - 25 _ 5207

1. Eiseres is sinds 2 september 2024 ondernemer voor de OB.

2. Eiseres heeft de periodieke aangifte OB over het tijdvak 1 oktober tot en met

3. Met dagtekening 21 maart 2025 is door eiseres alsnog een nihilaangifte ingediend. Verweerder heeft vervolgens op 4 april 2025 de vastgestelde OB en de verzuimboete wegens het niet betalen verminderd naar nihil.

4. Met dagtekening 27 juni 2025 heeft verweerder in de uitspraak op bezwaar uit coulance de verzuimboete voor het niet (tijdig) doen van aangifte vernietigd en besloten eiseres geen proceskostenvergoeding toe te kennen.

5. In geschil is of verweerder terecht het verzoek om een proceskostenvergoeding in de bezwaarfase heeft afgewezen. Meer specifiek is daarbij in geschil of sprake is van een herroeping van een besluit wegens een aan verweerder te wijten onrechtmatigheid.

6. Eiseres stelt dat zij recht heeft op een proceskostenvergoeding voor de gemaakte kosten in de bezwaarfase, omdat verweerder het bestreden besluit heeft herroepen naar aanleiding van het door eiseres ingediende bezwaarschrift. De herroeping is daarmee te wijten aan een onrechtmatigheid van verweerder, aldus eiseres. Verweerder stelt dat het bestreden besluit niet onrechtmatig was en dat dit besluit enkel op basis van de alsnog ingediende aangifte en uit coulance is herroepen. Er bestaat daarom volgens verweerder geen recht op een proceskostenvergoeding.

7. Artikel 7:15, tweede lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) bepaalt dat de kosten die eiseres, in verband met de behandeling van het bezwaar, redelijkerwijs heeft moeten maken, worden vergoed door verweerder op verzoek van eiseres voor zover het bestreden besluit wordt herroepen wegens een aan verweerder te wijten onrechtmatigheid. Indien de onjuistheid van de besluiten te wijten is aan eiseres, bijvoorbeeld omdat zij niet tijdig de juiste gegevens heeft verschaft, bestaat geen recht op vergoeding.¹

8. De rechtbank is van oordeel dat het bestreden besluit niet is herroepen wegens een aan verweerder te wijten onrechtmatigheid. De rechtbank overweegt daartoe als volgt.

9. Vast staat dat eiseres de aangifte OB voor het vierde kwartaal van 2024 te laat heeft ingediend. Verweerder heeft daardoor de aanslag opgelegd aan de hand van de op dat moment aan hem beschikbare gegevens. Eiseres heeft eerst een maand later aangifte gedaan en daarmee pas de juiste informatie aan verweerder ter beschikking gesteld. Dat verweerder de naheffingsaanslag daarom later verminderd heeft en ook de boete voor het niet betalen op nihil heeft teruggebracht, is toe te schrijven aan de late gegevensverstrekking van eiseres. De boete voor het niet tijdig doen van aangifte is verminderd uit coulance. In de uitspraak op bezwaar heeft verweerder, naar aanleiding van het bezwaar, beoordeeld of zijns inziens sprake was van afwezigheid van alle schuld en, bij de negatieve uitkomst daarvan, vervolgens de beoordeling gemaakt of hij aanleiding zag de boete uit coulance te verminderen. Nu deze laatste beoordeling heeft geleid tot de vermindering is ook hier geen sprake van een aan verweerder te wijten onrechtmatigheid. Verweerder heeft dus terecht geen proceskostenvergoeding toegekend.

10. Hetgeen eiseres ter zitting nog nader heeft gesteld, doet aan het hiervoor vermelde oordeel niet af. Eiseres stelt dat zij mogelijk een andere afweging had gemaakt bij het inschakelen van een gemachtigde, wanneer de coulanceregels van verweerder duidelijker vastgelegd waren geweest. Voor zover eiseres hiermee een beroep op het rechtszekerheidsbeginsel doet, slaagt dat niet. Verweerder heeft toegelicht dat die discretionaire bevoegdheid is ingebed in het Besluit Bestuurlijke Boeten Belastingdienst, de daarin opgenomen algemene kaders en de algemene beginselen van behoorlijk bestuur. De mogelijkheden voor verweerder om coulancebeleid te voeren, is naar het oordeel van de rechtbank bij uitstek een bevoegdheid die zich niet laat vastleggen in nog strakker omlijnde regels en situaties die voorafgaand aan het opleggen van een boete kenbaar moeten zijn. Ook de door eiseres ervaren bejegening door verweerder, die door verweerder is weersproken, kan, wat daar ook van zij, geen aanleiding zijn voor het uitspreken van een proceskostenveroordeling.

11. Gelet op wat hiervoor is overwogen, is het beroep ongegrond.

12. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.