WOZ-beschikking niet strijdig met EVRM; geen rechtsregel tegen dagtekening op zondag

Belanghebbende is eigenaar van een woning en ontvangt voor het kalenderjaar 2023 een WOZ-beschikking met een waarde van € 534.000, gecombineerd met een aanslag OZB. Nadat het bezwaar ongegrond is verklaard, voert belanghebbende in beroep onder meer aan dat de WOZ-beschikking en de OZB-aanslag in strijd zijn met art. 1 EP (bij het EVRM) en art. 13 EVRM in verbinding met art. 1 EP. De WOZ-beschikking 2020 is bovendien niet rechtsgeldig opgelegd vanwege dagtekening op een zondag. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond, waarna belanghebbende hoger beroep instelt. In geschil is of de WOZ-beschikking en de OZB-aanslag in strijd zijn met art. 1 EP (bij het EVRM) en art. 13 EVRM in verbinding met art. 1 EP en of de WOZ-beschikking 2020 rechtsgeldig is opgelegd. Het hof bevestigt het oordeel van de rechtbank en verwerpt alle grieven van belanghebbende. Ten aanzien van de eerste grief oordeelt het hof dat de Wet WOZ en de OZB-heffing niet in strijd zijn met het recht op ongestoord eigendom of het evenredigheidsbeginsel, onder verwijzing naar vaste jurisprudentie van het hof en de Hoge Raad. De tweede grief, dat het jaarlijkse vaststellen van de WOZ-waarde (het zogenoemde domino-effect) in strijd is met art. 13 EVRM jo. art. 1 EP, faalt omdat de WOZ-waarde ieder jaar zelfstandig wordt vastgesteld op basis van gegevens van dat jaar, zonder rekening te houden met eerdere jaren of compromissen. De derde grief, dat de WOZ-beschikking 2020 niet rechtsgeldig is vanwege dagtekening op een zondag, wordt verworpen omdat er geen rechtsregel bestaat die zich daartegen verzet. Bovendien betreft de onderhavige procedure alleen het jaar 2023. Het hof acht de WOZ-beschikking en OZB-aanslag rechtsgeldig opgelegd.

(Hoger beroep ongegrond.)