Toekenning bezwaarkostenvergoeding omdat inspecteur bij afschrijving BPM uitging van te lage CO₂-uitstoot

Belanghebbende heeft een uit Duitsland afkomstige, gebruikte auto ‘ingevoerd’ met een CO₂-uitstoot van 162 gr/km. De inspecteur heeft ter zake van deze auto aan belanghebbende een BPM-naheffingsaanslag opgelegd, waarbij hij in het kader van de afschrijving is uitgegaan van een CO₂-uitstoot van 153 gr/km. In beroep heeft de inspecteur erkend dat hij voor de afschrijving had moeten uitgaan van een CO₂-uitstoot van 162 gr/km. De rechtbank heeft (onder meer) op deze grond het beroep gegrond verklaard en de naheffingsaanslag verminderd. De rechtbank heeft belanghebbende echter geen kostenvergoeding voor de bezwaarfase toegekend, omdat belanghebbende de betreffende kwestie niet in de bezwaarfase aan de orde had gesteld. Hof Den Haag (ECLI:NL:GHDHAL2024:203) heeft zich hiermee verenigd. In cassatie houdt deze uitspraak echter geen stand. De inspecteur is bij het vaststellen van de naheffingsaanslag voor het bepalen van de afschrijving uitgegaan van een te lage CO₂-uitstoot van de auto. Dit levert een aan de inspecteur toe te rekenen onrechtmatigheid ex art. 7:15 lid 2 Awb op. Omdat de rechtbank de naheffingsaanslag heeft verminderd onder meer vanwege de verkeerde afschrijvingsberekening van de inspecteur, heeft belanghebbende recht op een bezwaarkostenvergoeding. De Hoge Raad kent deze kostenvergoeding alsnog aan belanghebbende toe. Belanghebbende heeft ook recht op een proceskostenvergoeding voor het hoger beroep en het beroep in cassatie. Wat die laatste vergoeding betreft, zijn de beperkingen uit de WHpkv niet van toepassing, omdat de gemachtigde Bothof een ‘bijzonder geval’ is als bedoeld in HR 17 januari 2025, ECLI:NL:HR:2025:46, NTFR 2025/177 (zie HR 26 september 2025, ECLI:NL:HR:2025: 1375, NTFR 2025/1578).