Rechter voor WOZ/OZB zelfstandig bevoegd tot toetsing NSW-voorwaarden

Belanghebbenden zijn gezamenlijk eigenaar van een natuurterrein en twee woningen, die deel uitmaken van een landgoed dat is aangewezen onder de Natuurschoonwet 1928 (NSW). Voor het belastingjaar 2023 zijn WOZ-beschikkingen en OZB-aanslagen opgelegd, waarbij de heffingsambtenaar uitgaat van reguliere waardering zonder toepassing van de NSW-uitzondering en bestemmingswaarde. In een NSW-beschikking uit 2010 is vermeld dat het landgoed niet voldoet aan de voorwaarden van art. 8 van het Rangschikkingsbesluit NSW. Tussen partijen is echter niet in geschil dat op de waardepeildatum feitelijk wel aan deze voorwaarden wordt voldaan.

In geschil is of de rechtbank bij de beoordeling van de WOZ- en OZB-waardering gebonden is aan de NSW-beschikking, of zelfstandig mag toetsen of aan de voorwaarden van art. 8 van het Rangschikkingsbesluit wordt voldaan.

De rechtbank overweegt dat de belastingrechter niet gebonden is aan de NSW-beschikking voor de beantwoording van de vraag of aan de voorwaarden van art. 8 van het Rangschikkingsbesluit is voldaan. De bevoegdheid om te beoordelen of aan deze voorwaarden wordt voldaan, ligt bij de heffingsambtenaar en zo nodig de belastingrechter, niet bij de minister die de NSW-beschikking afgeeft. Omdat tussen partijen niet in geschil is dat feitelijk aan de voorwaarden van art. 8 wordt voldaan, is de NSW-uitzondering van toepassing. Dit betekent dat het ongebouwde deel van het landgoed buiten aanmerking blijft bij de WOZ-waardering en de OZB-heffing. Voor de woningen geldt dat deze moeten worden gewaardeerd op de bestemmingswaarde.

De rechtbank stelt de waarde van het natuurterrein op nihil en verlaagt de waarde van de woningen in goede justitie tot € 195.000 respectievelijk € 295.000, met dienovereenkomstige vermindering van de OZB-aanslagen.

(Beroepen gegrond.)