Hoge Raad, 19-12-2025, ECLI:NL:HR:2025:1823, 23/04269

Het Hof heeft – in cassatie onbestreden – geoordeeld dat de heffingsambtenaar van de Belastingsamenwerking Gouwe-Rijnland (hierna: de heffingsambtenaar) in strijd met artikel 40, lid 2, van de Wet waardering onroerende zaken (hierna: de Wet WOZ) heeft gehandeld door in de bezwaarfase niet te voldoen aan het verzoek van belanghebbende de grondstaffels en de KOUDV-factoren van de woning en de vergelijkingsobjecten toe te sturen.

Het Hof heeft de heffingsambtenaar niet veroordeeld in de proceskosten voor de gedingen voor het Hof en voor de Rechtbank, en evenmin de heffingsambtenaar opgedragen het bij de Rechtbank en het Hof betaalde griffierecht aan belanghebbende te vergoeden. Het Hof heeft overwogen dat belanghebbende in deze zaak uitsluitend formele punten heeft aangevoerd en geen enkel materieel punt heeft ingebracht. Het Hof leidt hieruit af dat belanghebbende toch wel in beroep zou zijn gegaan, hetgeen betekent dat het al dan niet verstrekken van de gegevens door de heffingsambtenaar geen verschil heeft gemaakt voor de beslissing om door te procederen.

De klacht richt zich tegen het hiervoor in 2.2 weergegeven oordeel van het Hof. De klacht slaagt, aangezien een succesvol beroep op schending van artikel 40, lid 2, van de Wet WOZ, dient te leiden tot toekenning van een proceskostenvergoeding, tenzij zich bijzondere omstandigheden voordoen. De Hoge Raad verwijst hiervoor naar rechtsoverwegingen 4.4.4 en 4.5.3 van zijn arrest van 24 januari 2025, ECLI:NL:HR:2025:106. De omstandigheid dat zonder de schending van artikel 40, lid 2, van de Wet WOZ ook beroep en hoger beroep zouden zijn ingesteld, is niet een dergelijke bijzondere omstandigheid. De stukken van het geding bevatten geen aanwijzingen dat er nog andere omstandigheden zijn die het achterwege blijven van een proceskostenvergoeding kunnen rechtvaardigen. Het Hof had dus vanwege de schending van artikel 40, lid 2, van de Wet WOZ, de heffingsambtenaar moeten veroordelen in de proceskosten. Het Hof had eveneens de heffingsambtenaar moeten opdragen aan belanghebbende het bij de Rechtbank en het Hof betaalde griffierecht te vergoeden.

Gelet op wat hiervoor in 2.3 is overwogen, kan de uitspraak van het Hof niet in stand blijven. De Hoge Raad kan de zaak afdoen. Aan belanghebbende dient alsnog een vergoeding van proceskosten en griffierecht te worden toegekend voor de gedingen voor het Hof en voor de Rechtbank. De te vergoeden proceskosten bestaan uit kosten van beroepsmatig verleende rechtsbijstand. Bij het vaststellen van de vergoeding daarvan zal worden uitgegaan van (i) twee proceshandelingen in beroep (beroepschrift en verschijnen ter zitting) en daarmee dus van twee punten, twee proceshandelingen in hoger beroep (hogerberoepschrift en verschijnen ter zitting) en daarmee dus van twee punten, (ii) factor 1,5 wegens het gewicht van de zaak in beroep en hoger beroep vanwege de omstandigheid dat in deze zaak een conclusie is genomen door een Advocaat-Generaal bij de Hoge Raad, en (iii) een waarde per punt zoals deze geldt ten tijde van het wijzen van dit arrest, dus van € 907. Dat komt neer op een vergoeding van € 2.721 voor het geding voor de Rechtbank en een vergoeding van € 2.721 voor het geding voor het Hof.