Rechtbank Den Haag, 27-08-2025, ECLI:NL:RBDHA:2025:16052, 24_4853 24_4854 24_4855ea

2.3.2

2.4.1

Het cassatiemiddel klaagt verder dat de schatting van het wederrechtelijk verkregen voordeel ontoereikend is gemotiveerd voor zover dat voordeel zou zijn verkregen uit (het medeplegen van) het aanwezig hebben van cocaïne.

2.4.2

16. In geschil is of de aanslagen naar juiste bedragen zijn opgelegd.

17. Eiser stelt dat de aanslagen naar te hoge bedragen zijn opgelegd. Volgens eiser dienen voor de jaren 2014 en 2015 de aangiften IB/PVV te worden gevolgd en moet voor 2016 worden aangesloten bij het bewezenverklaarde.

18. Verweerder stelt dat voor de jaren 2014 en 2015 niet de vereiste aangifte zijn gedaan, dat het daarom aan eiser is om te bewijzen dat de aanslagen te hoog zijn en dat eiser daarin niet is geslaagd. Voor het jaar 2016 stelt verweerder de aanslag niet naar een te hoog bedrag te hebben opgelegd.

19. Op grond van artikel 27e, eerste lid van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (Awr) wordt, indien de vereiste aangifte niet is gedaan, het beroep ongegrond verklaard tenzij is gebleken dat en in hoeverre de uitspraak op bezwaar onjuist is (omkering en verzwaring van de bewijslast).

Bij inhoudelijke gebreken in een aangifte kan slechts dan worden aangenomen dat de vereiste aangifte niet is gedaan, indien aan de hand van de normale regels van stelplicht en bewijslast is vastgesteld dat sprake is van één of meer gebreken die ertoe leiden dat de volgens de aangifte verschuldigde belasting verhoudingsgewijs aanzienlijk lager is dan de werkelijk verschuldigde belasting. Ook is vereist dat het bedrag van de belasting dat als gevolg van de gebreken in de aangifte niet zou zijn geheven, op zichzelf beschouwd aanzienlijk is. Inhoudelijke gebreken in de aangifte worden voor de toepassing van deze regels slechts in aanmerking genomen indien de belastingplichtige ten tijde van het doen van de aangifte wist of zich ervan bewust had moeten zijn dat daardoor een aanzienlijk bedrag aan verschuldigde belasting niet zou worden geheven. Ook dit moet worden vastgesteld aan de hand van de normale regels van stelplicht en bewijslast.⁴

20. Verweerder stelt zich op het standpunt dat belanghebbende voor de jaren 2014 en 2015 niet de vereiste aangifte heeft gedaan, zodat de bewijslast dient te worden omgekeerd en verzwaard. Ter onderbouwing van dit standpunt verwijst verweerder naar de strafrechtelijke veroordeling van eiser en naar bovengenoemde kasopstellingen waaruit volgt dat eiser in 2014 en 2015 meer uitgaven heeft gedaan dan dat hij aan aangegeven inkomsten heeft genoten.

Eiser betwist dat de gecorrigeerde bedragen door hem zijn genoten. Subsidiair stelt hij dat de voor omkering en verzwaring van de bewijslast vereiste bewustheid van het doen van een onjuiste aangifte ontbreekt nu hij zich niet realiseerde dat ook crimineel verkregen voordeel als inkomsten belast zijn.

21. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de inspecteur met de kasopstellingen en de verwijzing naar het proces-verbaal van bevindingen aannemelijk gemaakt dat belanghebbende in 2014 en 2015 een zodanig inkomen heeft genoten dat de volgens de aangifte verschuldigde belasting absoluut en verhoudingsgewijs aanzienlijk lager is dan de belasting die ten minste werkelijk verschuldigd is. Ook als de in het proces-verbaal opgenomen vermoedens buiten beschouwing worden gelaten is sprake van zodanige uitgaven van eiser dat zij niet uit het door hem verantwoorde inkomen kunnen worden verklaard. Dat is reeds het geval als alleen al de uit het proces-verbaal van bevindingen blijkende woonlasten van eiser in Spanje en de uitgaven die eiser moet hebben gedaan ten behoeve van de voertuigen die hij in gebruik had in aanmerking worden genomen. De stelling van eiser dat een derde zijn woonlasten in Spanje heeft voldaan, vraagt om een onderbouwing maar die is door eiser niet gegeven. De rechtbank gaat daarom aan die stelling voorbij als onaannemelijk. Ook gaat de rechtbank voorbij aan de stelling van eiser, als ongeloofwaardig, dat hij zich niet ervan bewust was dat het voordeel uit de handel in cocaïne een belastbare bate vormt.

22. Gelet op het voorgaande heeft eiser voor de jaren 2014 en 2015 niet de vereiste aangifte gedaan. Dit betekent dat de aanslagen IB/PVV voor de jaren 2014 en 2015 zoals die luiden na de uitspraken op bezwaar in stand blijven, tenzij eiser doet blijken dat die aanslagen tot te hoge bedragen zijn opgelegd.

23. Eiser heeft niets naar voren gebracht ten bewijze dat de aanslagen tot te hoge bedragen zijn opgelegd, maar heeft zich beperkt tot de blote ontkenning de daarin begrepen inkomsten te hebben genoten. Daarmee heeft hij niet doen blijken dat de aanslagen tot te hoge bedragen zijn opgelegd.

24. De omkering en verzwaring van de bewijslast laat onverlet dat aanslagen niet naar willekeur mogen worden vastgesteld, maar moeten berusten op een redelijke schatting. Bij die beoordeling dient mede in aanmerking te worden genomen in hoeverre de inspecteur beschikt over gegevens voor het opleggen van een belastingaanslag en in hoeverre ervan mag worden uitgegaan dat de belastingplichtige in staat is opening van zaken te geven.⁵ De inspecteur moet daarom op basis van de feiten en omstandigheden van het geval aanknopingspunten verschaffen waaruit is af te leiden dat zijn berekening of schatting van het bedrag van de belastingaanslagen redelijk en dus niet willekeurig is.

25. Verweerder heeft zich gebaseerd op het proces-verbaal van bevindingen, waaraan hij heeft ontleend welke uitgaven eiser moet hebben gehad. Door daarbij aan te sluiten, heeft verweerder naar het oordeel van de rechtbank een redelijke schatting van het inkomen gemaakt. Bij dit oordeel weegt de rechtbank mee dat de beoordeling of een schatting redelijk is, een minder strenge toets behelst dan of en in hoeverre aannemelijk is dat de belastingplichtige een bedrag niet in zijn aangifte heeft verantwoord.⁶ Hier komt bij dat de door verweerder geschatte inkomens ruim beneden de bedragen liggen die worden verkregen bij extrapolatie van de inkomsten die eiser in het eerste kwartaal van 2016 uit de handel in cocaïne heeft behaald (zie r.o. 29 hierna).

26. Uit het voorgaande volgt dat aan de aanslagen IB/PVV en Zvw voor de jaren 2014 en 2015 niet naar te hoge bedragen zijn opgelegd.

29. In de in r.o. 15 hiervoor genoemde arresten heeft het gerechtshof Amsterdam vastgesteld, welke vaststelling in cassatie niet is aangetast, dat eiser in de eerste drie maanden van 2016 met zijn medepleger 41 kilo cocaïne heeft verkocht en dat hen dat, na aftrek van kosten, € 61.500 heeft opgeleverd. Daarnaar ter zitting gevraagd heeft de gemachtigde verklaard niet te betwisten dat eiser in het eerste kwartaal van 2016 de helft van dat bedrag, ofwel € 30.750, aan inkomen uit de handel in cocaïne genoten heeft. De rechtbank zal de aanslag Zvw voor het jaar 2016 dienovereenkomstig verminderen.

30. Eiser heeft geen afzonderlijke beroepsgronden aangevoerd tegen de in rekening gebrachte belastingrente. Dat in strijd met enige regel van geschreven of ongeschreven recht rente in rekening is gebracht, is gesteld noch gebleken. Wel dienen de bij de aanslagen IB/PVV en Zvw voor het jaar 2016 gegeven rentebeschikkingen te worden verminderd overeenkomstig de vermindering van de aanslagen.

31. Gelet op wat hiervoor is overwogen dienen de beroepen die zien op de aanslagen IB/PVV en Zvw voor de jaren 2014 en 2015 ongegrond te worden verklaard en dienen de beroepen die zien op 2016 gegrond te worden verklaard.

32. De rechtbank veroordeelt verweerder in de door eiser gemaakte proceskosten waarbij de beroepen SGR 24/4857 en SGR 24/4858 worden aangemerkt als samenhangende zaken. Deze kosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 2.461 (1 punt voor het indienen van het bezwaarschrift met een waarde per punt van € 647, 1 punt voor het indienen van het beroepschrift, 1 punt voor het verschijnen ter zitting met een waarde per punt van € 907 en een wegingsfactor 1 omdat sprake is van minder dan vier samenhangende zaken).