Nederland heffingsbevoegd bij buitenlands pensioen wegens duurzame band

Belanghebbende heeft de nationaliteit van land 2 en ontvangt sinds 1975 een invaliditeitspensioen uit land 1, dat bij het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd is omgezet in een ouderdomspensioen. Sinds 1986 staat hij onafgebroken ingeschreven op een adres in Nederland en gebruikt dit adres als correspondentieadres bij diverse instanties. In 2020 ontvangt hij naast het pensioen uit land 1 ook AOW en een pensioen van een Nederlandse stichting. In geschil is of belanghebbende in 2020 woonde in Nederland en of Nederland heffingsbevoegd is ten aanzien van de aanslagen IB/PVV en Zvw. Het hof bevestigt het oordeel van de rechtbank dat belanghebbende naar de omstandigheden beoordeeld in Nederland woont. Het hof acht doorslaggevend dat belanghebbende sinds 1986 onafgebroken staat ingeschreven op een Nederlands adres, dit adres gebruikt voor correspondentie en geen aanwijzingen bestaan dat hij in land 1 over een tehuis beschikt. Daarmee is hij voor de Nederlandse inkomstenbelasting en volksverzekeringen als inwoner van Nederland aan te merken. Op grond van het belastingverdrag tussen Nederland en land 1 geldt belanghebbende ook voor verdragsdoeleinden als inwoner van Nederland, omdat zijn duurzame tehuis zich hier bevindt en zijn persoonlijke en economische betrekkingen het nauwst met Nederland zijn verbonden. Het recht om belasting te heffen over het pensioen uit land 1 komt volledig toe aan Nederland, omdat het brutobedrag onder de verdragsgrens blijft. Het hof verwerpt het beroep op het vertrouwensbeginsel, omdat uit de stukken niet blijkt dat belanghebbende op basis van uitlatingen van de overheid mocht vertrouwen dat hij in Nederland niet belastingplichtig was voor het pensioen uit land 1.

(Hoger beroep ongegrond.)