Geen modelverklaring vereist bij voldoende bewijs buitenlands inkomen

Belanghebbende woont in de jaren 2016, 2017 en 2018 in Duitsland en ontvangt uitsluitend Nederlandse (pensioen)uitkeringen. In zijn aangiften inkomstenbelasting over deze jaren geeft hij aan kwalificerende buitenlandse belastingplichtige te zijn en claimt aftrek wegens negatieve inkomsten uit eigen woning in Duitsland. De inspecteur wijkt bij het vaststellen van de aanslagen hiervan af, omdat belanghebbende niet de vereiste inkomensverklaring op het voorgeschreven model heeft overgelegd en weigert de aftrek en de heffingskorting toe te passen. Uit Duitse belastingbescheiden blijkt dat belanghebbende in Duitsland geen ander inkomen heeft genoten dan de Nederlandse uitkeringen. In geschil is of belanghebbende voor de jaren 2016, 2017 en 2018 kwalificerende buitenlandse belastingplichtige is in de zin van art. 7.8 lid 6. Wet IB 2001. Het hof oordeelt, anders dan de rechtbank, dat het Unierecht zich verzet tegen een te formalistische toepassing van de bewijsregel dat uitsluitend een modelverklaring kan dienen als inkomensverklaring. Het hof stelt dat de inspecteur ook andere bewijsstukken moet accepteren, mits daaruit voldoende duidelijk blijkt dat aan de materiële voorwaarden is voldaan. Het hof verwijst hierbij naar vaste rechtspraak van het HvJ, waaronder het Meilicke-arrest (ECLI:EU:C:2011:438, NTFR 2011/1615), en naar de per 2026 gewijzigde wettelijke regeling die deze uitleg bevestigt. De inspecteur erkent ter zitting dat de door belanghebbende overgelegde Duitse belastingbescheiden voldoende zijn om aan te tonen dat hij kwalificerende buitenlandse belastingplichtige is. Het hof vermindert daarom de aanslagen tot de in de aangiften vermelde belastbare inkomens en kent het inkomstenbelastingdeel van de algemene heffingskorting toe.

(Hoger beroep gegrond.)