Aflevering 7-8

In HR 13 mei 2016, nr. 15/02667, NTFR 2016/1357 is beslist dat de doorschuiffaciliteit van art. 3.99 Wet IB 2001 ook van toepassing is, indien een art. 3.91-tbs overgaat in een onderneming. In deze bijdrage wordt de reikwijdte van deze beslissing nader onderzocht. Afgesloten wordt met een pleidooi om de doorschuiffaciliteit ook in andere gevallen ruim op te vatten.

Op 22 juni 2016 heeft de Hoge Raad geoordeeld dat het leerstuk van de onzakelijke lening ook van toepassing is op geldleningen die vallen onder art. 3.91, lid 1, onderdelen a en b, Wet IB 2001. Het onzakelijke debiteurenrisico bevindt zich dan zowel bij de crediteur als bij de debiteur in de privésfeer. In deze beschouwing wordt het arrest van de Hoge Raad besproken.

De Hoge Raad heeft de uitspraak van Rechtbank Zeeland-West-Brabant bevestigd waarin een non-activiteitsregeling van de provincie Zeeland voor haar personeel werd gekwalificeerd als een regeling voor vervroegde uittreding (RVU). Dat de werkgever niet de intentie had om specifiek oudere werknemers uit het arbeidsproces te laten treden, was niet relevant bij deze beoordeling.

Sinds 1 januari 2001 kennen we de vermogensrendementsheffing waarbij belasting wordt geheven over een forfaitair rendement. Dat forfaitaire rendement kan sterk afwijken van het werkelijke rendement, waarbij de heffingsgrondslag aanzienlijk hoger kan uitvallen dan het werkelijke rendement. De vraag is of de vermogensrendementsheffing daarmee in strijd komt met het recht op ongestoord genot van eigendom van art. 1 van het Eerste Protocol bij het EVRM (EP). Op 3 april 2016 heeft de Hoge Raad de deur op een kier opengezet. Op 10 juni 2016 zag de Hoge Raad echter geen strijd met art. 1 EP. Maar staat die deur nog steeds op een kier?

Het legaat, de wisselwerking tussen civiel en fiscaal recht (diss. Leiden; Ars Notariatus 161), Deventer/Amsterdam: Wolters Kluwer/Stichting tot Bevordering der Notariële Wetenschap 2015

HR 28 maart 2014, 12/03888, NTFR 2014/1149 en HR 20 februari 2015, 14/05176, NTFR 2015/972