Aflevering 3

Een schets van de problematiek die speelt wanneer een legitimaris zich verzet tegen een verkrijging onder de last van een vruchtgebruik ten behoeve van de partner van de testateur. Het overgangsrecht schiet op dit vlak tekort.

Op het vlak van de notariële zorgplicht heeft de Hoge Raad onlangs opnieuw een arrest gewezen dat bespreking verdient. Het betreft de relatie tussen de notaris en een cliënt, die als financier en daarmee ‘derde belanghebbende’ is betrokken bij een tweetal transacties die door de notaris zijn vastgelegd in notariële akten.

Op 31 mei 2002 is de Europese Insolventieverordening in werking getreden. De insolventieprocedures, die vanaf die datum in één van de andere lidstaten van de Europese Unie krachtens deze Verordening zijn geopend, zullen in Nederland worden erkend. Dit betekent een wijziging in het internationale insolventierecht van Nederland dat tot nu toe uiterst ‘terughoudend’ is geweest in het toekennen van rechtsgevolgen aan elders uitgesproken faillissementen. Voor de notarispraktijk kan de inwerkingtreding van de Europese Insolventieverordening ertoe leiden dat bijvoorbeeld nagegaan dient te worden of er sprake is van een elders in Europa uitgesproken faillissement dat in de weg staat aan de levering en overdracht van een onroerende zaak.

Aan de orde is de uitponding van percelen bos. In de landelijke pers verschijnen lokkende advertenties waarin over de aangeboden percelen wordt vermeld dat ‘de percelen met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid t.z.t. bebouwd kunnen worden’ of teksten van gelijke strekking. In de uitnodiging aan reflectanten werd door verkoper vermeld: ‘Het is niet zo dat van gemeentewege reeds iets bekend is over bebouwing te zijner tijd. Het stellig vaststaan is de mening van ondergetekende in die zin dat het zijn verwachting is, mede gebaseerd op de prima ligging bij een voorname villawijk.’ In de koopovereenkomst werd opgenomen: ‘De bestemming van het gekochte is bos in de zin van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Koper is ermee bekend dat er op het gekochte niet mag worden gebouwd c.q. geen opstallen mogen worden gesticht en dat het gekochte niet mag worden gebruikt als staanplaats voor onderkomens.’ Na levering vernemen klagers dat de door hen gekochte bospercelen in de toekomst niet in aanmerking komen voor bebouwing in de vorm van een (recreatie)woning. Een civiele procedure tegen de verkoper strandt op 16 januari 2002 vanwege het oordeel dat de mededelingen van verkoper in de advertenties en circulaires niet misleidend zijn.