Aflevering 9

Naar aanleiding van twee arresten van de Hoge Raad komt in deze bijdrage aan de orde op welk tijdstip een (door omzetting ontstane) finale verrekenvordering rentedragend wordt. Het is hiervoor van belang om te bezien wanneer de verrekenvordering ontstaat, wanneer deze opeisbaar wordt en wanneer het verzuim intreedt.

De broer van de schuldenaar in de schuldsaneringsregeling stelt jegens de schuldenaar (saniet) recht te hebben op zijn legitieme portie van de nalatenschap van hun gezamenlijke ouders. Volgens het gerechtshof is niet aannemelijk geworden dat hij een vordering heeft, nu onduidelijk is of hij recht heeft op enig bedrag uit de nalatenschap. Onduidelijk is eveneens gebleven of de broer van de saniet niet tevens een schenking ter grootte van € 30.000 van zijn moeder heeft gekregen en dus wellicht zijn aandeel in de nalatenschap reeds heeft ontvangen. Een notariële verklaring verdeling nalatenschap ontbreekt. De pretense schuldeiser (de broer) is niet-ontvankelijk in zijn vordering op grond van artikel 350 Fw tot tussentijdse beëindiging van de schuldsaneringsregeling van zijn broer.

Voor de vraag wat voor betekenis moet worden toegekend aan een schuldbekentenis kan niet worden volstaan met een zuiver taalkundige uitleg, maar het komt aan op de zin die partijen er over en weer redelijkerwijs aan mochten toekennen.

Bij de toepassing in de praktijk van de regeling van kavelruil in de Wilg is gebleken dat een aantal onderdelen van de regeling nadere aandacht behoeft. In deze bijdrage worden deze onderwerpen besproken. (De in deze bijdrage genoemde wetsartikelen hebben betrekking op de Wet inrichting landelijk gebied (Wilg), tenzij anders vermeld. Zij worden inhoudelijk weergegeven, behoudens artikel 85 lid 3 dat woordelijk wordt aangehaald).

Ook als niet is overeengekomen dat opgepotte winsten verrekend moeten worden, kan toch de hele waarde van een onderneming voor verrekening in aanmerking komen als de aandelen ervan zijn verkregen of volgestort met verrekenbaar vermogen, zo heeft de Hoge Raad bepaald op 8 juni 2012.

Mede naar aanleiding van het artikel van M.M.G.B. van Drunen in WPNR 2013/6967 wil ik ingaan op de problematiek die speelt wanneer een opstalrecht teniet gaat door vermenging en dit bij de volgende vervreemding niet wordt opgemerkt zodat de vestiging van een nieuw opstalrecht achterwege blijft.