Aflevering 2

In deze bijdrage wordt besproken de uitspraak van de Hoge Raad van Hoge Raad 25 januari 2013, ECLI:NL:HR:2013:BV6689. Deze uitspraak bevat naast het oordeel inzake de ingangsdatum van de wettelijke rente - een oordeel dat niet verrassend is in het licht van HR 2 december 2011, ECLI:NL:HR:2011:BU6591, NJ 2012, 173 - interessante overwegingen inzake het overgangsrecht aangaande de analoge toepassing van de laesio enormis bij verrekenbedingen. De Hoge Raad is - anders dan het hof - van oordeel dat deze bepalingen niet mogen worden toegepast op verrekeningen die hebben plaatsgevonden vóór 1 september 2002, de datum van inwerkingtreding van de Wet verrekenbedingen.

De Kamer van Koophandel heeft besloten om met ingang van 1 oktober 2013 geen arbiters of deskundigen meer aan te wijzen in het kader van geschilbeslechting. Dit heeft onder meer gevolgen voor statutaire en contractuele regelingen in het vennootschapsrecht waarin de Kamer van Koophandel deze rol (vooraf) toegekend heeft gekregen in het kader van blokkeringsregelingen en andere verplichtingen tot overdracht van aandelen.

In de notariële vastgoedpraktijk wordt geregeld het verzoek gedaan tot wijziging van een akte van splitsing in appartementsrechten omdat de oorspronkelijke akte van splitsing niet (meer) overeenstemt met de feitelijke situatie. In dit artikel geef ik aan op welke wijze een wijziging van de akte van splitsing dient plaats te vinden indien oorspronkelijk gemeenschappelijke gedeelten worden gesplitst in nieuwe appartementsrechten, die bij dezelfde akte worden overgedragen aan de rechthebbenden van de appartementsrechten. Ook geef ik aan op welke wijze een appartementsrecht, dat in gebruik is als algemene ruimte, kan worden toegevoegd aan de gemeenschappelijke gedeelten. Ik zal dat doen aan de hand van een casus.

Op 11 september 2013 werd het rapport ‘Een lastig gesprek’ van de Commissie Maatschappelijk verantwoord bestuur en toezicht in semipublieke sectoren, in de wandeling genoemd de Commissie Behoorlijk Bestuur of de Commissie Halsema, aangeboden aan de minister van Economische Zaken en aan de Tweede Kamer. Het rapport lijkt een nieuwe impuls te geven aan de discussie over de governance van de maatschappelijke onderneming.

Onlangs (18 oktober 2013, ECLI:NL:HR:2013:983) oordeelde de Hoge Raad over de vraag of de bewindvoerder de bevoegdheid toekomt om te bepalen dat renteopbrengsten van een bankrekening met een zogenoemde BEM-clausule pas bij de meerderjarigheid van de erfgenaam, die de rechthebbende is van deze rekening, opeisbaar zijn. Of is deze niet-opeisbaarheid onverenigbaar met het ouderlijk vruchtgenot? Het betrof hier een vraag betreffende de verhouding tussen de bepalingen van Boek 1 BW en de bepaling van Boek 4 BW in hoeverre kan de testateur en in het verlengde daarvan de bewindvoerder afwijken van de regels die in Boek 1 BW gesteld zijn over de minderjarige en diens wettelijke vertegenwoordiger. In het onderstaande zal deze vraag besproken worden, waarbij ik eerst de casus bespreek die leidde tot de uitspraak van de Hoge Raad.

In deze bijdrage betoogt auteur dat het verschil tussen aandelen van een bepaalde aanduiding en aandelen van een bepaalde soort vaag is. De toelichting van de wetgever om in artikel 2:178 lid 1 BW niet ‘aandelen van een bepaalde aanduiding’ toe te voegen schiet te kort.