Aflevering 7-8

De staatssecretaris heeft met ingang van 21 februari 2014 het besluit van 1 december 2008, nr. CPP2008/520M, NTFR 2008/2487 over resultaat uit overige werkzaamheden geactualiseerd. Het besluit uit 2008 is ingetrokken.

De vraag of zorg- en schoonmaakpersoneel in dienstbetrekking staat, komt steeds vaker in het nieuws. Ook wordt er over geprocedeerd. Daarbij passeren diverse termen die de arbeidsverhouding van hen kwalificeren de revue: payrollmedewerker, huishoudelijk werker, zzp’er en ‘gewone werknemer’. Voor de betrokkene zelf is onduidelijkheid over de aard van de arbeidsverhouding onplezierig omdat daardoor tevens onduidelijkheid bestaat over het al dan niet bestaan van sociaalverzekerings-- en arbeidsrechtelijke bescherming.

Recent is in een achttal arresten HR 23 mei 2014, nrs. 13/01647, 13/01702, 13/02325, 12/04575, 12/05645, 13/00215, 13/02154 en 13/00280, NTFR 2014/1467en NTFR 2014/1483, NTFR 2014/1484, NTFR 2014/1485, NTFR 2014/1486, NTFR 2014/1487, NTFR 2014/1488 en NTFR 2014/1489. A-G Wattel heeft geconcludeerd bij zaaknrs. 12/04575, 12/05645, 13/00215 en 13/00280 en deze voorzien van een gemeenschappelijke bijlage. (hierna: HIR-arresten) meer duidelijkheid verschaft over de reikwijdte van art. 15e (tekst tot 2007) respectievelijk art. 12a (tekst vanaf 2007) Wet VPB 1969, die zien op de handel in zogenoemde ‘herinvesteringslichamen’. Hoewel sommige structuren zijn achterhaald door wetswijzigingen, zijn diverse onderdelen uit de HIR-arresten ook nu nog van belang. In par. 2 van deze bijdrage beschrijf ik op hoofdlijnen de betreffende antimisbruikbepaling die besloten ligt in genoemde artikelen, waarna ik in par. 3 de belangrijkste wijzigingen na de invoering ervan belicht. Dit betreffen wijzigingen die relevant zijn voor de betreffende procedures. In de paragrafen 4 en 5 bespreek ik de belangrijkste rechtsvragen die in de procedures zijn beantwoord en onderwerp ik deze aan een nadere beschouwing. In par. 6 komt de meest recente wetswijzing (per 1 januari 2013) aan de orde, waarna deze bijdrage in par. 7 wordt afgesloten met een conclusie.

De toepassing van de bedrijfsopvolgingsregeling (BOR) bij vastgoedactiviteiten is een onderwerp in beweging. In de afgelopen tijd is een tweetal uitspraken verschenen waarin gerechtshoven, ondanks de terughoudende opstelling van de wetgever en eerdere afwijzende rechterlijke uitspraken, Hof Den Bosch 16 december 2011, nr. 10/00563, NTFR 2012/797; Rechtbank Oost-Nederland 5 maart 2013, nr. AWB 12/1097, NTFR 2013/845, V-N 2013/20.18; Hof Arnhem-Leeuwarden 5 november 2013, nr. 12/00702, NTFR 2014/428. de faciliteit hebben toegepast op geëxploiteerd vastgoed. Zo oordeelde Hof Den Haag dat in het voorgelegde geval het geheel van werkzaamheden met betrekking tot het vastgoed kwantitatief en kwalitatief van dien aard is, dat sprake is van meer dan normaal actief vermogensbeheer. De staatssecretaris meldde in een naschrift niet in cassatie te gaan, omdat in zijn optiek het hof van dezelfde rechtsopvatting is uitgegaan. Hof Arnhem-Leeuwarden paste een paar maanden later met een vergelijkbare redenering de BOR eveneens toe op aandelen in een vastgoedvennootschap. Hof Arnhem-Leeuwarden 8 april 2014, nr. 13/00473, NTFR 2014/1393. Deze ontwikkelingen in iure zijn exemplarisch voor een discussie die al langer woedt tussen inspectie en adviseur. Zie hierover S. van den Kerkhof en P.L.C. Belzer, ‘Verslag 35e Fiscale Conferentie: Bedrijfsopvolging’, WFR 2013/667, par. 5.

In deze Beschouwing ga ik in op de vraag welke regels van het recht van de Unie van toepassing zijn op kapitaalverkeer tussen een lidstaat en één van de landen en gebieden overzee (hierna: LGO). Ik doe dat aan de hand van de zaken Prunus SARL en Polonium SA HvJ 5 mei 2011, zaak C-384/09, NTFR 2011/1030 met mijn commentaar. (hierna ’Prunus’) en de zaken X bv en TBG Limited HvJ 5 juni 2014, zaak C-24/12 (X bv) en zaak C-27/12 (TBG Limited), NTFR 2014/1671, met commentaar van Gunn. (hierna: ‘X/TBG’). Daartoe som ik eerst enkele relevante bepalingen uit het recht van de Unie op.

De toenemende internationalisering van de maatschappij in het algemeen en de mogelijkheden van het internet, met name in de sfeer van bancaire en beleggingsdiensten, heeft ertoe geleid dat belastingplichtigen op steeds grotere schaal gemakkelijk vermogensbestanddelen buiten hun eigen woonstaat kunnen aanhouden. Het is niet langer nodig om met een koffertje met bankbiljetten bij een Luxemburgse bank langs te gaan. Belastingheffing daarentegen blijft echter in grote mate een nationale of woonstaataangelegenheid. De grensoverschrijdende samenwerking tussen belastingdiensten heeft geen gelijke tred gehouden met het tempo waarin belastingplichtigen fiscaal relevante transacties over de grens verrichten. Het niet aangeven van buitenlandse inkomsten en vermogens is verleidelijk als de pakkans niet zo groot is.