Aflevering 9

In deze bijdrage wordt ingegaan op consultatie bij fiscale wetgeving en dan specifiek op het participeren van stakeholders in de voorbereidingsfase van het fiscale wetgevingsproces. In mijn proefschrift, dat ik op 10 februari 2016 heb verdedigd, ben ik ingegaan op het consultatiemodel dat ik heb ontwikkeld. Dit consultatiemodel kan als hulpmiddel dienen om bij de totstandkoming van fiscale wetgeving de optimale consultatievariant en de geschikte stakeholders te kiezen. In deze beschouwing bespreek ik de uitkomsten van mijn proefschrift.

In het eerste deel (NTFR-B 2017/31) van deze beschouwing over de omstandigheden waaronder geoordeeld wordt dat een belanghebbende ten aanzien van een termijnoverschrijding redelijkerwijs geacht wordt niet in verzuim te zijn geweest, is allereerst stilgestaan bij het wettelijke kader, de bewijslastverdeling en het begrip ‘redelijkerwijs niet in verzuim’. Verder is ingegaan op een tweetal door belanghebbenden ter onderbouwing van dit standpunt aangevoerde gronden, te weten: de betwisting van de ontvangst van de belastingaanslag, beschikking of rechterlijke uitspraak en het ontbreken van een rechtsmiddelverwijzing.

De inspecteur is voor het vaststellen van de belastingschuld afhankelijk van informatie die door belastingplichtigen in een aangifte wordt verstrekt en van inlichtingen die door derden worden gegeven. Teneinde te voorkomen dat deze verstrekkingen afhankelijk zijn van de welwillende houding van belastingplichtigen of derden, zijn in de AWR allerlei aangifte- en informatieverplichtingen opgenomen. Zo is eenieder desgevraagd verplicht informatie te verstrekken die voor de belastingheffing van hemzelf van belang kan zijn (art. 47 AWR), is een administratieplichtige verplicht een administratie te voeren en te bewaren (art. 52 AWR) en gehouden gegevens te verstrekken ten behoeve van de belastingheffing van derden (art. 53 AWR). Verder zijn overheidsinstanties verplicht gegevens en inlichtingen te verstrekken die de inspecteur ter uitvoering van de Belastingwet van hen vraagt (art. 55 AWR).

De Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (hierna: de OESO) omschreef op 7 juni 2017 de tekenceremonie van de ‘Multilateral Convention to Implement Tax Treaty Related Measures to Prevent Base Erosion and Profit Shifing’ (hierna: het MLI) als ‘a turning point in tax treaty history’. http://www.oecd.org/tax/ground-breaking-multilateral-beps-convention-will-close-tax-treaty-loopholes.htm Tijdens deze ceremonie ondertekenden 67 landen en jurisdicties, waaronder Nederland, het MLI. Deze 67 landen en jurisdicties vertegenwoordigen 68 jurisdicties. Daarnaast hebben 9 landen en jurisdicties destijds verklaard het MLI te zullen ondertekenen. Een actuele lijst van ondertekenaars is te raadplegen via: http://www.oecd.org/tax/treaties/beps-mli-signatories-and-parties.pdf. Het MLI is bedoeld als een vrijwillig hulpmiddel voor landen om de binnen het Base Erosion and Profit Shifting Project (hierna: BEPS-Project) van de OESO en G20 ontwikkelde verdragsmaatregelen efficiënt en consistent in bestaande (bilaterale) belastingverdragen te implementeren. Paragraaf 5 Explanatory Statement. De OESO geeft hierbij aan dat het MLI de potentie heeft om wijzigingen aan te brengen in 2000 bilaterale belastingverdragen. http://www.oecd.org/tax/treaties/multilateral-convention-to-implement-tax-treaty-related-measures-to-prevent-beps.htm Dit getal is zeer waarschijnlijk gebaseerd op de hypothese dat alle deelnemers van de ad-hoc-groep (zie hiervoor paragraaf 2) alle verdragen onder het MLI brengen. Tegen die achtergrond gaat deze beschouwing in op de inhoud en de werking van het MLI en benoemt daarbij enkele aandachtspunten. Met die aandachtspunten in gedachte vormt het MLI voor mij nu meer een beloftevol instrument dan een absolute doorbraak met gegarandeerd succes.