Aflevering 6

De Wet Waardering onroerende zaken (Wet WOZ) verplicht gemeenten om voor alle onroerende zaken de waarde bij beschikking vast te stellen. Na de invoering van de Wet WOZ zijn de belastingkamers van de gerechtshoven overspoeld met beroepsprocedures waarbij in verreweg de meeste gevallen de vastgestelde waarde van woningen in geschil bleek te zijn. Na twee WOZ-ronden hebben de gerechtshoven uitvoerig ervaring opgedaan met de bewijsvoering in dergelijke zaken. Met de naderende derde WOZ-golf en de taakuitbreiding van de rechtbanken bestaat er alle reden om in dit artikel stil te staan bij de toepassing van de bewijsleer in waardegeschillen.

Op 11 maart jl. heeft het HvJ EG uitspraak gedaan in de zaak Hughes de Lasteyrie du Saillant (C-9/02). Het Hof oordeelde dat de Franse exit-heffing voor aanmerkelijkbelanghou-ders in strijd was met het Europese recht. Deze uitspraak van het HvJ EG heeft evenwel een ruimer bereik dan alleen de Franse emigratieheffing. Dit blijkt alleen al uit het feit dat de Europese Commissie naar aanleiding van de uitspraak inzake Hughes de Lasteyrie du Saillant heeft besloten dat zij de exit-heffingen van alle lidstaten in de EU zal gaan toetsen aan het Europese recht.

Tot op heden heeft de Belastingkamer van de Hoge Raad zich niet (expliciet) uitgesproken over de mogelijkheden van de fiscus tot navordering c.q. naheffing en boeteoplegging aan vennootschappen die 'ter ziele' zijn gegaan. In dit artikel zullen de (on)mogelijkheden van de fiscus daartoe worden bezien. Hierbij wordt allereerst ingegaan op de waarborgen in de wetgeving na het overlijden van een rechtssubject, alsmede op de huidige waarborgen in de fiscale wetgeving ten aanzien van boeteoplegging. Vervolgens komt de aanslagoplegging bij een ontbonden lichaam aan de orde. Aan de hand van literatuur en jurisprudentie wordt de boeteoplegging besproken.

Op 1 januari 2004 is het Belastingplan 2004 in werking getreden.Wijziging van enkele belastingwetten c.a. (Belastingplan 2004), Koninklijke boodschap en voorstel van wet, Kamerstukken II 2003-2004, 29 210, nrs. 1 en 2. Eén van de wijzigingen die zowel in het parlement als de vakliteratuur (te) weinig aandacht heeft gekregen, is de verplichting voor ondernemers om elektronisch aangifte te doen (hierna: de elektronische aangifteverplichting).In dit artikel zal ik dit onderdeel van het Belastingplan 2004 bespreken. Allereerst zal ik ingaan op de motivering en de uitvoering van de elektronische aangifteverplichting (par. 1). Aansluitend zal ik aan de hand van een voorbeeld onderstrepen welke onduidelijkheden aan deze verplichting kleven (par. 2). Ik zal dit artikel besluiten met een korte slotbeschouwing (par. 3).

'Nederlanders zijn een volkje van klagers.' Deze uitspraak kan men met enige regelmaat optekenen uit de mond van, in het bijzonder, politici, bestuurders en bestuursambtenaren. De waarheid van die uitspraak in het midden latende, kan men zich gevoeglijk afvragen wat er mis is met klagen. Met 'klagen' in juridische zin ofwel het indienen van een formele klacht geeft de klager immers uiting aan een gevoel van onbehagen. Een gevoel dat hij onjuist, onterecht of onheus bejegend is. Door dit gevoel te uiten, wordt als regel beoogd een dialoog te openen met de beklaagde. Een dergelijke dialoog is er meestal op gericht de lucht te klaren en 'recht' gedaan te krijgen. Komt de klager er niet uit met de beklaagde bestuursinstantie, dan staat de weg open naar een externe klachtinstantie. In dit verband kan de ophanden zijnde Wet extern klachtrecht een belangrijke verbetering betekenen voor de omvang en kwaliteit van de fiscale rechtsbescherming. In deze bijdrage hekelt de auteur evenwel het uitgangspunt van de beoogde wet, zijnde de gelijkwaardigheid van de verschillende externe klachtvoorzieningen.

Deze eerste kroniek invorderingsrecht in TFB bevat een overzicht van wetgeving, jurisprudentie en literatuur op het gebied van invorderingsrecht. In principe beslaat een kroniek een periode van een jaar. Deze kroniek begint echter in december 2002 en is bijgewerkt tot 1 juli 2004.