Aflevering 6

Een van de gevolgen van echtscheiding is dat het tussen de echtgenoten geldende stelsel van huwelijksvermogensrecht moet worden afgewikkeld. Zijn de echtgenoten in gemeenschap van goederen getrouwd, dan wordt die gemeenschap door de echtscheiding ontbonden en moet tussen de echtgenoten worden verdeeld. Bij die verdeling komt in beginsel aan ieder van de echtgenoten de helft toe. Neemt een echtgenoot genoegen met minder dan zijn aandeel, dan kan, zoals blijkt uit HR 15 juni 1994, NJ 1995, 577 (BNB 1994, 216), sprake zijn van een schenking. In dit geval leek mij het aannemen van een schenking terecht. De vrouw wilde niet haar gehele aandeel in de gemeenschap ontvangen, omdat deze - door de succesvolle zakelijke activiteiten van de man - zo veel omvatte dat zij de helft daarvan naar haar mening niet nodig had. Dat - willens en wetens - genoegen nemen met minder dan haar aandeel is een bevoordeling van de man. Daarbij is niet van belang waarom zij de man wilde bevoordelen.

Het ligt in de natuur van eenieder om te trachten op enig moment een voordeel(tje) te behalen. Hierbij kan worden gedacht aan de onschuldige activiteit van het sparen van zegeltjes, air miles, koffie-/theepunten. De wijze waarop vier werknemers van de Krediet Bank Luxembourg (hierna: KB Lux) hebben geprobeerd een centje bij te verdienen, is bijzonder van aard en komt zelden voor.

In een eerdere editie van het Fiscaal Tijdschrift Vermogen werd aandacht besteed aan de conclusie van A-G Overgaauw van 21 juni 2005, nr. 38.044, V-N 2005/45.9 in een casus waarin het ging om de toerekening van vervreemdingswinsten en inkomsten uit vermogen tussen duurzaam gescheiden levende echtgenoten. Inmiddels heeft de Hoge Raad in HR 10 maart 2006, nr. 38.044, V-N 2006/15.15 en FED 2006/55, m.nt. Blokland, uitspraak gedaan in de genoemde zaak. Als vervolg op het eerdergenoemde artikel zal hier, na een korte beschrijving van de casus, enige aandacht worden geschonken aan de centrale vragen van dit arrest. Dr.

Het keuzelegaat goederen tegen inbreng wordt in de estateplanningspraktijk ingezet om onder meer fiscalisering van de vorderingen van de kinderen op de langstlevende echtgenoot te bereiken. Defiscalisering is voor een aanzienlijk aantal cliënten immers onvoordelig. Indien art. 10 Successiewet 1956 (hierna: SW 1956) echter van toepassing zou zijn bij het overlijden van de ‘keuzelegataris’ - het tweede overlijden - zou dat (zeer) onvoordelig zijn.