Aflevering 2

Bodemverontreiniging is zo'n belangrijk onderwerp dat het welhaast bij iedere overdracht van een registergoed aandachts- en gesprekspunt zal moeten zijn. De aankondiging van de studiebijeenkomst over dit onderwerp op 26 april heeft u reeds bereikt. De resultaten zullen in dit blad worden gepubliceerd.

1. Inleiding

Van bevoegde zijde wordt aan echtgenoten en andere partners veelal aangeraden een gezamenlijke bankrekening - een zogenaamde en/of rekening - aan te schaffen. Zou één der echtgenoten (partners) overlijden dan zou de overblijvende echtgenoot (partner) op grond van de en/of tenaamstelling eenzijdig over het saldo kunnen blijven beschikken en niet behoeven te wachten op een verklaring van erfrecht in de nalatenschap van de overledene. Er is hier sprake van een hoofdelijk schuldeiserschap.

Titel 3 van Boek 1 BW regelt de woonplaats van natuurlijke personen en van rechtspersonen.

1. Inleiding

Er zullen maar weinig notarissen zijn in Nederland die nooit betrokken zijn geraakt bij de afwikkeling van de nalatenschap van een hier te lande overleden erflater met Marokkaanse nationaliteit. Het probleem waar de notaris zich dan voor ziet gesteld, is dat de vererving op grond van de nog steeds geldende hoofdregel van het Nederlandse internationaal erfrecht dient te geschieden volgens de nationale wet van de erflater. Uitgangspunt is mitsdien dat de Marokkaanse erfwet moet worden gehanteerd.

In JBN 1993, nr 6 staan enige bondige opmerkingen van Luijten over de aan het Amsterdams verrekenbeding gekoppelde vervaltermijn, door Van Mourik nog onlangs - WPNR 6069 (1992) - een 'smet op het notariaat' genoemd. Laatstgenoemde is in WPNR 5957 (1990) zelfs van mening dat strijd met wettelijke bepalingen aan de orde is en dus nietigheid. Volgens Luijten is er evenwel geen reden om de vervaltermijn (ipso iure) ongeldig te achten, maar 'zij moeten wel redelijk zijn'.

Men moet een aantal vragen omtrent het vervalbeding bij een verrekenovereenkomst mijns inziens goed onderscheiden.

In de navolgende casus houdt de Hoge Raad een notaris aansprakelijk voor de schade die is voortgekomen uit een onroerend goed transactie waaraan voor de verkoper een groot risico verbonden was en waarbij dat risico zich ook verwezenlijkt. De notaris had zich onvoldoende in de zaak verdiept en verkoper niet, of in ieder geval niet aantoonbaar, op het risico gewezen. Het ging om het volgende:

In JBN 1992 nummer 2 werd aandacht besteed aan het wetsontwerp Verplaatsing Mestproduktie (Verplaatsingswet, nummer 21114), de wet, die de overdraagbaarheid en verplaatsing van mestproduktierechten, 'mestquotum', moet verruimen.

Met ingang van 1 januari 1993 is het grensbedrag bedoeld in de artikelen 2:63b lid 2 onder a (coöperatie en onderlinge waarborgmaatschappij), 153 lid 2 onder a (NV) en 263 lid 2 onder a (BV) verhoogd van ƒ 22.500.000 naar ƒ 25.000.000.

De Kamer van Toezicht te Haarlem behandelde een klacht over de afwikkeling van een testament. Daarin had de vader van de klaagster een boedelverdeling ex artikel 1167 BW ten gunste van zijn echtgenote gemaakt. Voorzover kinderen een beroep op de legitieme portie zouden doen, kregen zij een renteloze vordering op hun moeder.

Voor de Kamer van Toezicht te Zwolle werd een klacht behandeld van de eigenaresse/bewoonster van een pand dat in opdracht van de bank door de notaris geveild was (wegens achterstand in de betalingen).