Aflevering 4

De gevolgen die het nieuwe erfrecht in samenhang met het nieuwe belastingrecht kunnen hebben voor het testament, worden besproken. De auteur concludeert dat het voor de inkomstenbelastingheffing een relevant verschil maakt of de langstlevende echtgenoot door een OBV bevoordeeld wordt of via een vruchtgebruiktestament.

De Hoge Raad heeft in zijn arrest van 28 januari 2000 geoordeeld dat de verklaring van de verkoper in een koopovereenkomst dat hem niet bekend is dat de onroerende zaak enige verontreiniging bevat, niet mag worden opgevat als een inperking van de in dezelfde overeenkomst opgenomen garantie van de verkoper dat het verkochte de eigenschappen heeft die voor een normaal gebruik nodig zijn. Wil een verkoper van een onroerende zaak iedere aansprakelijkheid uitsluiten, dan volstaat een onbekendheidsverklaring niet, maar zal in de koopovereenkomst expliciet moeten worden opgenomen dat de garantie dat de onroerende zaak bij de eigendomsoverdracht de feitelijke eigenschappen zal bezitten die voor een normaal gebruik nodig zijn, niet geldt voor het geval van een op een later moment blijkende, de verkoper onbekende verontreiniging.

Bespreking van het kort geding van 4 april 2000, waarin de president van de Rechtbank Den Haag de vordering van de Nederlandse Vakbond Varkenshouders tegen de Staat afwijst met de overweging dat de tweede generieke korting van 15% (art. 31 Whv) en het afromen van de varkens- en fokzeugrechten bij overgang naar derden (artt. 18 lid 3 en 20 lid 2 Whv) niet onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Volgens de president blijkt uit de overwegingen van het Hof Den Haag bij zijn arrest van 20 januari 2000 dat slechts de tweede generieke korting niet noodzakelijk, niet proportioneel en daarom in strijd met het eerste protocol bij het EVRM was. Het vonnis betekent dat het afromen van de varkens- en fokzeugenrechten toch kan doorgaan ondanks het feit dat de tweede generieke korting van de baan is.

Bespreking van het arrest van de Hoge Raad van 23 januari 1998 inzake de vraag of een huurkoopovereenkomst en de in verband daarmee gesloten financieringsovereenkomst onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Of zo’n verbondenheid moet worden aanvaard, moet worden vastgesteld aan de hand van de uitleg van de rechtsverhouding tussen huurkoper en huurverkoper enerzijds en die tussen de huurkoper en de financier anderzijds in het licht van de omstandigheden.

Het arrest van de Hoge Raad van 4 februari 2000 is uitgangspunt voor de bespreking van de vraag wanneer een ingebrekestelling van de schuldenaar vereist is, als hij zijn verplichtingen uit een overeenkomst niet nakomt en de schuldeiser ter zake hiervan schadevergoeding en/of ontbinding van de overeenkomst wenst. De auteur concludeert dat in geval van twijfel altijd een ingebrekestelling dient te worden uitgebracht.

De auteur vindt dat van een notaris mag worden verwacht dat hij in het algemeen een hem onbekende handtekening onder een volmacht laat legaliseren.

De auteur waarschuwt de notaris voor de risico’s die hij loopt bij het handelen onder tijdsdruk en het per fax verzenden van stukken.

V heeft twee ondernemingen ingeschreven bij de Kamer van Koophandel omdat zij in verschillende plaatsen zijn gevestigd. De Kamer van Koophandel verzoekt doorhaling van één van de vestigingen omdat er sprake is van een eenmanszaak en de zeggenschap en het aansprakelijk vermogen van beide ondernemingen in één persoon zijn verenigd. Volgens de kantonrechter is tot inschrijving van een onderneming ex art. 6 lid 1 Handelsregisterwet bevoegd de Kamer in welks rechtsgebied de onderneming is gevestigd of in welk rechtsgebied zij haar hoofdvestiging heeft. Indien er sprake is van meerdere vestigingen, moet de ondernemer bepalen welk onderdeel van de onderneming hij als hoofdvestiging aanmerkt.

Naar aanleiding van het door Robbers in JBN 2000, nr 25 behandelde arrest inzake de vraag in hoeverre de huurder van een bedrijfspand een verrekeningsafspraak met de oorspronkelijke verhuurder kan tegenwerpen aan de opvolgende verhuurder, vraagt de auteur zich af of het niet tot het dienstenpakket van de notaris behoort om de koper van een verhuurd object te informeren over dit soort risico’s en hem te adviseren om bij de huurder zelf te informeren welke huurbepalingen exact gelden.