Aflevering 4

Wanneer de notaris weet of behoort te weten dat de vertegenwoordigingsbevoegde bestuurders de onderliggende interne besluitvorming bewust frustreren, hoort hij niet passief te blijven. De mogelijkheid van up the ladder reporting.

Op 1 oktober 2004 is de Wet tot wijziging van artikel 94 van Boek 3 van het Burgerlijk Wetboek in verband met het mededelingsvereiste in werking getreden. Hierdoor heeft het oude artikel 3:94, lid 3 BW plaats moeten maken voor een nieuw artikel 3:94, lid 3 BW en is het oude artikel 3:94, lid 3 BW opgeschoven naar het nieuwe artikel 3:94, lid 4 BW. De invoering van het nieuwe wetsartikel maakt het kort gezegd mogelijk om op een nieuwe manier rechten op naam te leveren, waarbij mededeling aan de debiteur niet langer een constitutief vereiste voor de levering is. Deze nieuwe wijze van levering van rechten op naam (cessie) heeft onder andere voor de notariële praktijk relevantie.

Indien in de akte van oprichting wordt bepaald dat, voor zover de storting op aandelen bestaat uit inbreng anders dan in geld, de oprichter tot onverwijlde inbreng verplicht is, zijn daarmee niet de in te brengen goederen geleverd.

Naar oud BW was het van veel belang of een goed geschonken was dan wel of er sprake was van verkoop tegen een te lage waarde. In het eerste geval was er sprake van een (formele) schenking, in het tweede geval van een materiële bevoordeling. Voor de berekening van de legitimaire massa was voornoemd onderscheid cruciaal. In geval van schenking diende ter berekening van de legitimaire massa de waarde ten tijde van overlijden (artikel 4:968 BW) in aanmerking genomen te worden, in geval van een materiële bevoordeling volgde alleen bijtelling met het bedrag van de bevoordeling. Met name bij onroerende goederen was voormeld waarderingsverschil van veel betekenis. Hieronder zal ik de uitspraak van Hof Arnhem van 13 juli 2004, gewezen naar oud BW, bespreken en aangeven hoe mijns inziens de uitspraak zou luiden als de zaak naar nieuw erfrecht zou worden beslist.

In 1970 verkoopt gemeente (G) een perceel grond aan V. In de leveringsakte zijn kettingbedingen opgenomen bepalende dat de grond alleen voor de scheepsbouw mag worden gebruikt en dat G een terugkooprecht heeft. In 1997 verkoopt V de grond aan K waarbij de kettingbedingen in de leveringsakte zijn overgenomen. K betaalt vanwege het kettingbeding minder dan wanneer er geen bestemmingsbeperking op de grond had gelegen. Het in 1996 opgestelde bestemmingsplan staat toe dat de grond ook voor andere doeleinden mag worden gebruikt dan alleen voor de in het kettingbeding genoemde scheepsbouw.