Aflevering 6

De Pachtwet biedt de pachter verregaand bescherming op het gebied van de pachtprijs, de duur(verlenging) van de pacht, de pachtoverneming door indeplaatsstelling en het voorkeursrecht tot koop. De versoepeling van het pachtregime bij de wetswijziging van 1995 had onvoldoende effect op de terugloop van het pachtareaal. Nadien gedane voorstellen voor een verdergaande liberalisering van het pachtrecht bleken niet haalbaar. Thans is een wetsvoorstel ingediend dat een verruiming bevat van het instrument eenmalige pacht en een beperking van de regeling van het voorkeursrecht. Bovendien wordt de regeling van het pachtrecht overgebracht naar het BW en het WBRv in samenhang met een algehele technische herziening. De voorgestelde wijzigingen worden samengevat besproken.

De wettelijke regeling omtrent het aan de ‘raadpleger’ van de registers toe te rekenen onderzoek om het predicaat ‘goede trouw’ (artikel 3:23 e.v. BW) te verkrijgen, verschilt aanzienlijk van de (notariële) praktijk. De vraag is hoe de norm en de (maatschappelijk haalbare) praktijk aan elkaar te koppelen.

Naar aanleiding van het arrest van het Hof Den Haag van 19 januari 2006 (Intermediaris) wordt ingegaan op de reikwijdte en de strekking van het provisieverbod van artikel 12, lid 2 VBG.

Een erfpachter is geen bezitter, doch slechts houder van de grond. Hij kan derhalve zonder de bezitsinterversie van artikel 3:111 BW niet door verjaring eigendom van de grond verkrijgen. Bewaarder weigert terecht inschrijving van een notariële verklaring van verjaring.

Deze vergissing vond plaats in de noot onder de beschikking van de Hoge Raad van 8 juli 2005, NJ 2005, 486 d.d. 5 november 2005, waarin de vraag speelde vanaf welk tijdstip wettelijke vertragingsrente is verschuldigd bij een vordering tot betaling van een geldsom (artikel 6:119 BW).