Aflevering 2

De wetgever heeft bij de afschrijvingsbeperking van gebouwen die behoren tot het vermogen van een personenvennootschap gekozen voor afschrijvingsbeperking op het niveau van de individuele vennoten. De complicaties en administratieve lasten die hiervan het gevolg zijn, kunnen grotendeels worden vermeden als deze afschrijvingsbeperking op het niveau van de personenvennootschap plaatsvindt.

In een arrest van 8 december 2006 HR 8 december 2006, nr. 41.711, NTFR 2006/1739. heeft de Hoge Raad zich uitgelaten over de reikwijdte van het begrip ‘onderneming’ voor de toepassing van art. 20, lid 5 (oud), Wet VPB 1969 (verliesverrekening bij belangenwijziging). Uit dit arrest blijkt dat een scherpe grens tussen normaal vermogensbeheer enerzijds en een (materiële) onderneming anderzijds in dit kader ontbreekt. De aanwezigheid van een onderneming komt in diverse bepalingen van de Wet VPB 1969 naar voren, maar de inhoud is niet eenduidig. Daarnaast spreekt de wet de ene keer over ‘onderneming’ en de andere keer over ‘werkzaamheid’, waar wordt gedoeld op de activiteiten van een belastingplichtige. Ook wordt op diverse plaatsen de term ‘belegging(en)’ naar voren gehaald, teneinde het belang van de aan- c.q. afwezigheid van een onderneming te benadrukken. Deze bijdrage kent een tweetal aandachtsgebieden: a. een nadere beschouwing van NTFR 2006/1739 (onderdeel 3), en b. de wijze van invulling van het ondernemingsbegrip in de Wet VPB 1969 (onderdeel 5). Voor een nadere analyse van de in casu te hanteren ondernemingscriteria en de gevolgen van de casus van NTFR 2006/1739 onder art. 20a Wet VPB 1969 verwijs ik naar de conclusie van A-G Wattel bij dit arrest.

Als bij de verkrijging krachtens een ouderlijke boedelverdeling van een in Nederland gelegen onroerende zaak recht van overgang dient te worden geheven, kunnen twee vragen rijzen. Moet de heffing ten laste van degene aan wie de onroerende zaak is toebedeeld, worden beperkt tot over een gedeelte van de waarde van die zaak dat correspondeert met het breukdeel van zijn aanspraak als erfgenaam? Zo nee, komt dan die verkrijger in aanmerking voor aftrek van de overbedelingsschulden voor zover deze staan tegenover de toedeling van de onroerende zaak.

Bij de invoering in 2005 van de belastingrechtspraak in twee feitelijke instanties is de mogelijkheid van sprongcassatie geïntroduceerd. Dit betekent dat partijen tegen een uitspraak van de rechtbank, met voorbijgaan van het gerechtshof, rechtstreeks cassatieberoep kunnen instellen bij de Hoge Raad. Deze mogelijkheid van sprongcassatie kan nuttig zijn, indien na de uitspraak van de rechtbank geen geschil meer bestaat over de feiten, maar nog slechts een zuivere rechtsvraag aan de orde is. Het kan dan doelmatiger zijn om de zaak meteen aan de Hoge Raad voor te leggen.

De aanleiding voor deze bijdrage is een arrest van de strafkamer van de Hoge Raad (NTFR 2006/1675) in een KB-Lux-zaak. HR 15 november 2006, nr. 02324/05, NTFR 2006/1675, na conclusie van A-G Wortel. In deze strafprocedure wordt een vraag beantwoord die ook in fiscale KB-Lux-procedures is gerezen, en wel die of de van de Belgische autoriteiten afkomstige (kopieën van) microfiches door de Nederlandse justitiële en fiscale autoriteiten in straf- en fiscale procedures als bewijs mogen worden gebruikt.

Op 14 december 2006 heeft het HvJ EG uitspraak gedaan in de Franse Denkavit zaak. HvJ EG 14 december 2006, zaak C-170/05 (Denkavit), NTFR 2007/126, V-N 2007/4.24, FED 2007/11 (met aantekening D.S. Smit). Mede naar aanleiding van deze procedure heeft Nederland met ingang van 1 januari 2007 de Nederlandse dividendbelasting aangepast. In deze beschouwing plaats ik het arrest in breder verband en becommentarieer ik of Nederland met de wetswijziging heeft voldaan aan de vereisten die voortvloeien uit het EU-recht.

Op 1 januari 2007 is de Zesde Richtlijn (nr. 77/388/EEG) ingetrokken en vervangen door Richtlijn 2006/112/EG. De nieuwe richtlijn is een welkome, overzichtelijke, logisch ingedeelde en dus toegankelijke voortzetting van de oude. Met de vervanging zouden geen inhoudelijke wijzigingen van de tot dan toe geldende btw-regeling zijn beoogd. In deze beschouwing wordt aandacht besteed aan de plaats van bemiddelingsdiensten. Na een korte introductie van de nieuwe richtlijn zal ik, mede aan de hand van de jurisprudentie van het Hof van Justitie EG, analyseren welke gevolgen de nieuwe richtlijn heeft voor de praktijk en de Nederlandse regelgeving bij de beoordeling waar de plaats van een bemiddelingsdienst is gelegen.