Aflevering 4

In de laatste jaren is de roep om vereenvoudiging en transparantie diep doorgedrongen in de fiscale regelgeving. De Walvis-wetgeving heeft ertoe geleid dat de heffing van premies werknemersverzekeringen in het systeem van de Wet LB 1964 in feite is geïncorporeerd. Art. 59 Wet financiering sociale verzekeringen, hierna Wfsv, spreekt duidelijke taal: ‘de premies voor de werknemersverzekeringen worden geheven met overeenkomstige toepassing van de voor de heffing van de loonbelasting geldende regels’. De Coördinatiewet Sociale Verzekeringen (waarin onder meer in art. 4 t/m 8 het loonbegrip geregeld was) is vervallen. Deze wet bevatte in feite het raamwerk, op basis waarvan de premies werknemersverzekeringen werden geheven.

Na de afschaffing van art. 21, lid 4, SW 1956 per 1 januari 2002 is veel commotie ontstaan over de waardering van de ‘eigen woning’ voor de Successiewet. Naar aanleiding hiervan heeft de wetgever per 1 januari 2006 art. 21, lid 11, SW 1956 in het leven geroepen opdat duidelijk is dat de ‘eigen woning’ wordt gesteld op de waarde in vrij opleverbare staat. Echter, deze bepaling stelt heel algemeen dat ook een bewoning door de verkrijger zelf niet als waardedrukkende factor in aanmerking wordt genomen. Dit laatste lijkt bij nadere beschouwing een aanmerkelijke verzwaring van hetgeen bij de afschaffing van art. 21, lid 4, SW 1956 werd beoogd. Het is dan ook opvallend dat hieraan tot nu toe weinig aandacht is besteed. Nu de Hoge Raad onlangs weer rust heeft gebracht op het speelveld omtrent de ‘eigen woning’ en voor de kant van de wetgever heeft gekozen, rijst de vraag of art. 21, lid 11, SW 1956 niet moet worden afgeschaft. Immers, door paniekvoetbal lijkt art. 21, lid 11, SW 1956 thans onbedoeld in het doel van de belastingplichtigen te zijn beland. Of is hier sprake van buitenspel en wordt het doelpunt door de scheidsrechter afgekeurd? Kortom, tijd voor een ‘slow motion’.

Traditioneel is het bestuursprocesrecht informeel van karakter. Dat houdt er vooral verband mee dat burgers zelf mogen, en dus ook moeten kunnen, procederen voor de bestuursrechter. Er is (gelukkig) geen verplichte procesvertegenwoordiging. Zie over deze interessante problematiek mijn proefschrift Vertegenwoordiging en bijstand in belastingzaken, waarvan onder dezelfde naam een handelseditie is verschenen, Kluwer, Deventer, 2006. In de praktijk, ook in het belastingrecht, gebeurt het dan ook veel dat burgers zelf procederen, en vaak zonder enige rechtsbijstand.

De Hoge Raad oordeelt dat art. 15 OESO-Modelverdrag het exclusieve heffingsrecht over een stand-by-fee toekent aan de woonstaat, indien de werknemer zich in deze staat ter beschikking houdt van zijn werkgever.

Het komt de laatste jaren steeds vaker voor dat grote (beursgenoteerde) Nederlandse ondernemingen worden overgenomen door investeringsmaatschappijen Ook wel aangeduid als ‘venture capital’, ‘private equity’ of participatiemaatschappijen. . Voordat tot een overname wordt besloten, wordt doorgaans het advies van een ‘merchantbanker’ ingewonnen. De werkzaamheden van merchantbankers betreffen een veelheid aan handelingen. In HR 10 januari 2001 (nr. 34.973) HR 10 januari 2001, nr. 34.973, FED 2001/235 met noot van mr.dr. H.W.M. van Kesteren, NTFR 2001/93 met commentaar van mr. A. Van Dongen. worden ze als volgt beschreven: