Aflevering 6

Sinds de invoering van de terbeschikkingstellingsregeling in de Wet IB 2001 hebben wij lang moeten wachten op de eerste rechterlijke uitspraken over deze nieuwe inkomenscategorie. Dat de uitspraken niet konden uitblijven, was evident. Vele auteurs hebben al gewezen op de identiteitscrisis van deze regeling. Op de motiveringen van de (mede)wetgever voor invoering van de regeling is terecht veel kritiek geleverd. Het tegengaan van (vermeende) boxarbitrage MvT, Kamerstukken II, 1998-1999, 26 727, nr. 3, p. 135 en 198. en de parallel met de inkomstenbelastingondernemer MvA, Kamerstukken I, 1999-2000, 26 727, nr. 202a, p. 38 en 40. zijn onvoldoende rechtvaardiging voor de regeling in de huidige vorm. De plaats van de terbeschikkingsteller dient naar mijn mening niet bij de resultaatgenieter in box 1 te zijn, maar veeleer in box 2 of 3. De spanning die een gesloten boxensysteem oproept en dan met name de aantrekkingskracht, dan wel de afstotingskracht van box 3 kan niet gedeeltelijk worden opgelost met een regeling die veel oneffenheden en onduidelijkheden bevat.

De Hoge Raad heeft op 21 maart 2008 arrest gewezen in een zogenoemde KB-Lux-zaak. Het betrof een ‘proefprocedure’ waarin enkele belangwekkende kwesties door de Hoge Raad werden beoordeeld. Belanghebbende had een bankrekening in Luxemburg waarvan hij in zijn aangiften geen melding had gemaakt. Omdat gegevens betreffende de bankrekening bekend zijn geworden bij de Nederlandse belastingdienst, is door de Belastingdienst aan belanghebbende een brief gezonden met het verzoek informatie betreffende buitenlandse bankrekeningen bekend te maken, aangezien ‘uit onderzoek naar voren was gekomen’ dat hij houder was (geweest) ‘van in het buitenland aangehouden bankrekeningen‘; daarbij wordt opgemerkt dat belanghebbende verplicht is op grond van art. 47 AWR deze informatie te verstrekken en dat het niet voldoen aan die verplichting een strafbaar feit betreft als bedoeld in art. 68 en 69 AWR. Belanghebbende verstrekt de betreffende informatie, maar onder het voorbehoud dat de informatie niet mag worden gebruikt ‘als bewijs voor bijvoorbeeld het opleggen van een verzuim- of vergrijpboete’. De Belastingdienst beschikte zelf al over een kopie van een microfiche-uitdraai, waarop gegevens betreffende de bankrekening zouden zijn terug te vinden. Deze gegevens zijn door de Belgische belastingdienst ‘spontaan’ uitgewisseld met de Nederlandse autoriteiten. De correcties over de jaren 1993 t/m 2000 worden in een vaststellingsovereenkomst neergelegd, waarbij was bepaald dat één aanslag vermogensbelasting werd opgelegd over het jaar 1998 waarin het gehele bedrag inclusief een 50% boete werd opgenomen.

Bij beslissing van de Raad van de Europese Gemeenschappen (Raad) is op 23 juli 1990 de Moeder-dochterrichtlijn Richtlijn van de Raad van 23 juli 1990 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor moedermaatschappijen en dochterondernemingen uit verschillende lidstaten (90/435/EEG), Publicatieblad L 225 van 20.8.1990, p. 6. (MDR) vastgesteld. Deze richtlijn heeft als doel ‘in de Gemeenschap soortgelijke voorwaarden te scheppen als op een binnenlandse markt en daardoor de instelling en de goede werking van de gemeenschappelijke markt te verzekeren’ Eerste overweging van de considerans behorende bij de Moeder-dochterrichtlijn.

Het nieuws over de kredietcrisis heeft de berichten over private equity bedrijven inmiddels uit de financiële krantenkolommen verdrongen. Private-equitybedrijven, van oudsher participatiemaatschappijen genoemd, zullen de fiscale gemoederen echter nog