Aflevering 6

‘Elke werkgever is van rechtswege aangesloten bij de op grond van art. 95 Wfsv vastgestelde sector waartoe de werkzaamheden behoren die hij als werkgever doet verrichten’, aldus art. 96, lid 1, Wet financiering sociale verzekeringen (Wfsv). Een ogenschijnlijk eenvoudige tekst waarover de Hoge Raad met zijn uitspraak van 19 juni 2009, nr. 08/01602, NTFR 2009/1421 heeft geoordeeld. Voor de beeldvorming schets ik kort de casus. Een gevelleverancier zegt gevels te leveren en meent te moeten worden ingedeeld in de sector Groothandel. Hij besteedt het vervaardigen van bouwtekeningen en alle bouwwerkzaamheden (produceren en plaatsen) in onderaanneming uit aan derden. Zijn eigen werknemers hielden zich bezig met acquisitie en projectcalculatie. Het UWV Met de invoering van de Wet financiering sociale verzekeringen, Stb. 2005, 36, beslist vanaf 1 januari 2006 niet meer het UWV maar de inspecteur over de sectorindeling (art. 95, lid 2 en art. 97, lid 2, Wfsv)., het hof en de Hoge Raad delen deze werkgever met ingang van 1 oktober 2005 in in de sector Bouwbedrijf. A-G Van Ballegooijen had op 4 november 2008, NTFR 2008/2335 anders geconcludeerd. Het belang van de sectorindeling is gelegen in de premieverschillen tussen de thans 67 sectoren. Sommige zijn verdeeld in meerdere sectoronderdelen en/of premiegroepen. Er zijn 83 verschillende premiepercentages. De werkgever die in een goedkope sector is ingedeeld, wil dat zo houden en het tegenovergestelde geldt evenzeer. De sectorpremies 2010 divergeren van 0% van de sv-loonsom (sector Baggerbedrijf) tot 10,63% (sector Uitzendbedrijven IIA, Premiegroep opslagklasse). Voorwaar een verschil dat zeer fors in de papieren kan lopen. Naast premieverschillen kan de sectorindeling zijn uitstraling Ik heb voor deze terminologie gekozen omdat de publiekrechtelijke sectorindeling van rechtswege enerzijds en civielrechtelijke arbeidsvoorwaardelijke regelingen anderzijds, naar mijn mening formeel niets met elkaar van doen hebben, maar elkaar in de praktijk wel beïnvloeden. hebben naar de toepassing van civielrechtelijke regelingen, zoals de werkingssfeer van CAO’s, van bedrijfstakeigenregelingen en van verplicht gestelde bedrijfstakpensioenfondsregelingen.

Als onderdeel van de ‘Wet tot wijziging van enkele belastingwetten en enige andere wetten (Overige fiscale maatregelen 2010)’ Wet van 23 december 2009, Stb. 2009, 610, NTFR 2010/5. is per 1 januari 2010 een geruisloze inbrengfaciliteit voor ter beschikking gestelde onroerende zaken ingevoerd. De regeling bestaat uit art. 3.99a Wet IB 2001 en art. 15, lid 1, sub z, Wet BRV. Op grond van art. 3.99a Wet IB 2001 wordt de inbreng van een ter beschikking gestelde onroerende zaak tegen uitreiking van aandelen – onder voorwaarden – niet beschouwd als de staking van een werkzaamheid. Op grond van art. 15, lid 1, sub z, Wet BRV, is de verkrijging tevens vrijgesteld van overdrachtbelasting. De faciliteit geldt slechts één jaar; beide artikelen komen op 1 januari 2011 te vervallen. Zie art. II respectievelijk art. VIII van de Wet van 23 december 2009, Stb. 2009, 610.

De regeling van het ‘nieuwe feit’ bij navordering (art. 16, lid 1, AWR) leidt al enkele jaren tot discussies in de vakpers. De Hoge Raad heeft bij zijn arrest van 7 december 2007 duidelijk gemaakt dat hij niet van zijn eerder gekozen lijn wil afwijken. Daarna heeft de wetgever als onderdeel van het omvangrijke wetgevende pakket dat in het najaar van 2009 is behandeld, voor een aantal gevallen de eis van het nieuwe feit teruggenomen. In deze bijdrage wordt onderzocht wat de gevolgen van de wetswijziging zijn.

Op 18 maart 2010 heeft het Hof van Justitie EU (hierna verder genoemd: HvJ) het arrest Erotic Center HvJ 18 maart 2010, Erotic Center, zaak C-3/09, NTFR 2010/850 met commentaar van Sanders. gewezen over het verlenen van toegang tot een (gesloten) cabine waarin, na inworp van een geldstuk, individueel naar keuze één of meer (seks)films kunnen worden bekeken. Het arrest geeft antwoord op een vraag van de Belgische hoogste rechter of de cabines voor de heffing van btw onder het begrip ‘bioscoop’ kunnen worden gerangschikt. Het belang is het tarief: het toegang verlenen tot een bioscoop is in België (ook in Nederland) belast tegen het verlaagde tarief. De vraag van de Belgische rechter was pikant. Niet alleen gezien het onderwerp, maar ook omdat de Hoge Raad in zijn arrest van 7 november 2003 HR 7 november 2003, nr. 38.792, NTFR 2004/57 met commentaar van Nieuwenhuizen., in een vergelijkbare zaak deze vraag als een acte clair heeft aangemerkt. De Hoge Raad overwoog in dat arrest dat het begrip ‘bioscoop’ moet worden uitgelegd in overeenstemming met hetgeen de Zesde BTW-richtlijn (hierna Zesde Richtlijn) verstaat onder bioscoop en dat het redelijkerwijs niet voor twijfel vatbaar is dat aan de cabines niet op grond van het aantal zitplaatsen, de daar vertoonde film of de techniek van de filmvertoning het karakter van bioscoop kan worden ontzegd. De Belgische rechter dacht daar blijkbaar anders over. Naar nu blijkt terecht; de cabines zijn geen bioscoop volgens het HvJ.