Aflevering 10

Met de Wet uitwerking fiscale maatregelen Begrotingsakkoord 2013 Wet van 12 juli 2012 tot wijziging van enkele belastingwetten en enige andere wetten (Wet uitwerking fiscale maatregelen Begrotingsakkoord 2013), Stb. 2012, 321. wordt per 1 januari 2013 aan het palet van de pseudo-eindheffingen van afdeling 2 van hoofdstuk V Wet LB 1964 een nieuwe werkgeverseindheffing toegevoegd. We hadden er al drie:

Met ingang van 1 januari 2012 is de 30%-regeling, ook wel de 30%-bewijsregel genoemd, gewijzigd. Wijziging van enkele belastingwetten en enige andere wetten (Belastingplan 2012), Kamerstukken II, 2011-2012, 33 003. De wijzigingen zien op de invoering van een salarisnorm, aanscherping van de kortingsregeling, invoering van de 150 km-grens, afwijkende regels voor promovendi Kamerstukken II, 2011-2012, 33 003, nr. 3, p. 39-41. en bekorting van de maximale looptijd van de regeling tot acht jaar. Kamerstukken II, 2011-2012, 33 003, nr. 48 (amendement-Huizing). Voor lopende gevallen is overgangsrecht van toepassing. In deze bijdrage, die zich beperkt tot de ingekomen werknemer, Dit is een werknemer in de zin van art. 2 Wet LB 1964, die uit een ander land is aangeworven, met een specifieke deskundigheid die op de Nederlandse arbeidsmarkt niet of schaars aanwezig is (art. 10e, lid 1, onderdeel b, Uitv.besl. LB 1965). wordt op twee kwesties (deelonderwerpen) ingezoomd. Voor een uitgebreide behandeling van de 30%-regeling wordt verwezen naar de reader van C.L.J.R. Douven, ‘2012- Gewijzigde 30%-regeling’, Fiscaal up to Date. Alvorens daaraan wordt toegekomen, wordt in par. 2 de inhoud van de regeling uiteengezet en in par. 3 het doel van de regeling. In par. 4 komt het eerste deelonderwerp aan bod: het subject van de regeling en de aanscherping van de eisen dienaangaande sinds 1 januari 2012. In par. 5 wordt ingegaan op het overgangsrecht en het al dan niet tussentijds moeten toetsen aan de voorwaarden door de inhoudingsplichtige. In par. 6 wordt besloten met een korte samenvatting en conclusie.

Indien in het buitenland inkomen is opgekomen of vermogen wordt aangehouden, kan de te weinig geheven belasting op grond van art. 16, lid 4, AWR gedurende twaalf jaar worden nagevorderd. Deze zogenoemde verlengde navorderingstermijn kan onder omstandigheden strijdig zijn met het gemeenschapsrecht. Wanneer een lidstaat beschikt over aanwijzingen van het bestaan van spaartegoeden die worden aangehouden in een andere lidstaat, dan is een verlengde navorderingstermijn slechts aanvaardbaar indien de inspecteur bij het verkrijgen van inlichtingen en het voorbereiden en opleggen van de navorderingsaanslag de vereiste voortvarendheid heeft betracht. Handelt de inspecteur niet redelijk voortvarend, dan is hij niet bevoegd om met toepassing van de verlengde navorderingstermijn een navorderingsaanslag op te leggen. Uitgebreid hierover zie J.H. Asbreuk, ‘Beperking verlengde navorderingstermijn’, NTFR-B 2011/17 en J.M. van der Vegt, ‘De twaalfjaarstermijn: continuing the story’, TFB 2010, nr. 3, p. 16-21.

Volgens het Hof van Justitie van de Europese Unie (‘HvJ’) heeft een inwoonster van Finland die een pensioen van Finse en Estse oorsprong geniet (ongeveer op 50%-50%-basis) ingevolge het vrije verkeer van werknemers (art. 45 VwEU) recht op de algemene belastingvermindering en een aanvullende belastingvermindering voor pensioenen in Estland die normaliter alleen openstaan voor inwoners van Estland of voor bepaalde buitenlandse belastingplichtigen (inwoners van de EU die minimaal 75% van hun belastbaar inkomen gedurende het vigerende belastingtijdvak in Estland verwerven conform de aanbeveling van de Europese Commissie). De beide pensioenen zijn qua omvang vrij gering waardoor het wereldinkomen in Finland niet onderworpen is aan belastingheffing aldaar. Zodoende is Finland niet in staat rekening te houden met de draagkracht en de persoonlijke en gezinssituatie van de betrokken pensioengerechtigde. Alsdan brengt het vrije verkeer van werknemers (art. 45 VwEU), aldus het HvJ, mee dat Estland de desbetreffende verminderingen dient toe te staan. Hetzelfde heeft te gelden indien de woonstaat een tot de Europese Economische Ruimte behorende staat is (art. 28 EER-overeenkomst).