Aflevering 3

Over de internationale aspecten van de werkkostenregeling (WKR) is nog weinig geschreven. Een uitzondering is de publicatie van Hoogstraten, hoofdstuk 10 ‘Internationale aspecten van de werkkostenregeling’ in zijn boek Werkkostenregeling, Kluwer, Deventer 2011. Daarnaast vond ik in Kluwer SalarisMagazine het artikel ‘Grensarbeiders en de werkkostenregeling’ van Bocken (nr. 10, oktober 2011) en het artikel ‘Werkkostenregeling en voorkoming van dubbele belasting’ van Prinsen (nr. 11/12, november/december 2010). De weinige aandacht voor die internationale aspecten is kennelijk symptomatisch. Het waren in het begin van het wetgevingsproces de indieners van het wetsvoorstel tot de Fiscale vereenvoudigingswet 2010Stb. 2009, 611. – waarmee de werkkostenregeling is ingevoerd – zelf, die vergeten waren het internationale aspect van de werkkostenregeling goed te regelen. De Raad van State moest er aan te pas komen om die indieners te wijzen op de spanning met de Europese regelgeving, indien een werknemer in Nederland belast loon genoot van een buitenlandse werkgever die in Nederland geen inhoudingsplichtige voor de loonbelasting was. Die spanning was het in de inkomstenbelasting volledig als belast loon aanmerken van alle vergoedingen en verstrekkingen, Art. 3.81 Wet IB 2011, jo. art. 10, lid 1, laatste zinsdeel, Wet LB 1964. ‘(…) terwijl de daartegenover staande (zakelijke) uitgaven niet aftrekbaar zijn’. Advies Raad van State en nader rapport, Kamerstukken II, 2009-2010, 32 130, nr. 4, p. 5. Het gevolg was een aanpassing van het wetsvoorstel met de introductie van art. 3.84, lid 2, Wet IB 2001. Dit artikel regelt samengevat, dat de bedoelde werknemer de werkkostenregeling zelf in de inkomstenbelasting kan toepassen door gebruik van de gerichte vrijstellingen te maken en door een aftrek aldaar die gelijk is aan het percentage dat voor inhoudingsplichtigen geldt voor de bepaling van de omvang van hun vrije werkkostenruimte In 2012 is dit percentage 1,4 van de fiscale loonsom en zal naar verwachting worden verhoogd naar 1,6% in 2013. bij de loonheffingen.

Onlangs ging Doornebal in dit blad J. Doornebal, ‘Passivering van terugbetalingsverplichtingen’, NTFR-B 2012/1. nader in op het onderscheid tussen verplichtingen en voorzieningen. Het is van belang, aldus de auteur, dit onderscheid te maken ‘(...) aangezien voor het al dan niet opnemen en het waarderen van deze beide passiefposten verschillende regels gelden’. J. Doornebal, t.a.p., p. 5.

Fiscale binnengrenzen verdragen zich slecht met de Europese vrijheden. Territoriale belastingsystemen vereisen dat bij binnenkomst en vertrek van ondernemingen de fiscale piketpaaltjes geslagen worden. Over winsten gerealiseerd binnen die periode dient afgerekend te worden. De pijn zit hem vooral in de heffing over latente vermogensmutaties die niet feitelijk bij vertrek gerealiseerd zijn terwijl deze heffing zonder vertrek:

Met HR 17 februari 2012, nr. 09/04280, NTFR 2012/501 is beslist over een ‘onroerend goedtransactie’ door een gemeente met betrekking tot de realisatie van een schoolgebouw voor (bijzonder) voortgezet onderwijs. Al lezende kwam bij mij de vraag op of met dit arrest een juiste weg is ingeslagen. Naar mijn overtuiging past deze uitspraak ‘niet comfortabel’ binnen de voor de heffing van omzetbelasting relevante bepalingen en rechtspraak. De in deze zaak in geding zijnde ‘levering’ van onroerend goed door de gemeente is namelijk geen economische activiteit, hetgeen betekent dat aftrek van voorbelasting niet aan de orde komt. In deze Beschouwing ontvouw ik mijn gedachten.