Aflevering 3

Op 12 maart 2004 is weer een arrest van de belastingkamer van de Hoge Raad verschenen betreffende herziening als bedoeld in art. 8:88 Algemene wet bestuursrecht (Awb). Het is het derde arrest van die kamer inzake dat artikel, althans het derde door de Hoge Raad vrijgegeven arrest. Zijn eerdere arresten dateren van 9 mei 2001 en 24 mei 2002. Het arrest van 12 maart 2004 verschilt van de eerdere arresten in die zin dat de Hoge Raad in dit laatste arrest het verzoek kennelijk ongegrond verklaart na gewezen te hebben op zijn (beperkte) taak, te weten het niet-zijn van een feitelijke instantie.

Een bespreking van H.C.F. Schoordijk: De notariële en andere derdenrekeningen, Kluwerserie Rechtswetenschappelijke Publicaties, 2003, ISBN 90-13-00757-0, 176 pagina’s.

Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 11 maart 2004, zaak C-9/02, NTFR 2004/397

In het afgelopen jaar is het betrekkelijk rustig geweest op het gebied van de bestuurlijke boete. Nieuwe wetgeving ontbrak en van de rechtspraak kan niet worden gezegd dat zij een geheel nieuwe wending heeft genomen. Van stilstand is echter geen sprake, eerder van een stilte voor de storm. In deze kroniek wordt ingegaan op de rechtspraak uit het afgelopen jaar en op enkele toekomstige ontwikkelingen die hun schaduwen al vooruit werpen.

De wijzigingen met betrekking tot facturering zijn inmiddels opgenomen in de Wet op de omzetbelasting 1968. De aanpassingen werden al op 20 december 2001 aangenomen in de ‘richtlijn facturering’. Deze richtlijn werd aangenomen tot wijziging van de Zesde BTW-richtlijn.Richtlijn nr. 77/388/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PbEG L 145), zoals deze laatstelijk is gewijzigd bij Richtlijn nr. 2002/92/EG van de Raad van de Europese Unie van 3 december 2002 (PbEG L 331). Alle lidstaten moesten zorgdragen voor implementatie hiervan per 1 januari 2004. Het streven was harmonisatie, maar wederom zijn er verschillende ‘kan-bepalingen’ verschenen, waardoor de lidstaten zich onderling wederom van elkaar kunnen onderscheiden. Het resultaat is dat ondernemers die werken in verschillende lidstaten nog steeds moeten onderzoeken welke verplichtingen waar gelden, wat weer resulteert in een lastenverzwaring.

Het stellen van zekerheid voor de voldoening van een geldschuld is binnen het civiele recht geen onbekende figuur. Binnen de belastingwetgeving komt het stellen van zekerheid ten behoeve van de ontvanger voor een belastingschuld eveneens voor. Zo vinden we onder andere in de douanewetgeving, de Wet op de dividendbelasting 1965 en de Invorderingswet 1990 bepalingen ten aanzien van het stellen van zekerheid voor een belastingschuld.