Aflevering 2

De belastingkamers van de hoven blijven worstelen met het uit het strafprocesrecht afkomstige ‘nemo tenetur’-beginsel ofwel het recht om te zwijgen en meer in het bijzonder met de vraag wanneer en onder welke omstandigheden afgedwongen bewijs gebruikt kan worden voor de boete-oplegging. Dit beginsel, neergelegd in art. 6 EVRM, geeft weliswaar geen harde regels voor het nationale recht op de vraag wanneer wel bepaald bewijs gebruikt mag worden en wanneer niet, doch dit beginsel is duidelijk richtinggevend en in wezen niet meer weg te denken uit het sanctierecht.

Het maken van bezwaar dan wel het instellen van (hoger) beroep of beroep in cassatie moet aan een aantal voorwaarden voldoen. Indien niet aan deze voorwaarden wordt voldaan, kan een niet-ontvankelijkverklaring worden uitgesproken. Het bezwaar of beroep kan bijvoorbeeld niet ontvankelijk worden verklaard indien:a. niet is voldaan aan art. 6:5 Awb of aan enig ander bij de wet gestelde voorwaarde voor het in behandeling nemen van het bezwaar of beroep; ofb. het bezwaar- of beroepschrift geheel of gedeeltelijk is geweigerd op grond van art. 2:15, mits de indiener de gelegenheid heeft gehad het verzuim te herstellen binnen een hem daartoe gestelde termijn (art. 6:6 Awb).

Onderstaand artikel is een herplaatsing uit TFB 1. In de vorige editie waren echter abusievelijk onjuiste initialen opgenomen van de auteur.

De vraag naar de rechtskracht van een vraag- en antwoordbesluit is een vraag naar de rechtskracht van beleidsregels en lijkt op de vraag ‘hoe lang is een Chinees’? Vaststaat dat beleidsregels recht vormen in de zin van art. 79 Wet RO. Deze constatering zegt echter nog niets over de rechtskracht van beleidsregels, zoals bijvoorbeeld zoge­noemde ‘vraag- en antwoordbesluiten’.Bovenstaande vraag moet daarom eigenlijk worden beantwoord met één of meerdere wedervragen.